[ سند ]
( 15603 - 15531 ) مسعدة بن صدقه از حضرت جعفر بن محمد بن الصادق ( ع ) روايت كرده است كه آن حضرت فرمود : اين خطبه را أمير مؤمنان ( ع ) روزى بر منبر كوفه قرائت فرمودند آن گاه كه مردى نزد آن حضرت آمده عرض كرد يا أمير المؤمنين پروردگار ما را چنان براي ما توصيف كن كه دوستى وشناخت ما در بارهء أو زياد شود ، حضرت از اين درخواست به خشم آمد ، وندا در داد تا مردم براي نماز در مسجد حاضر شوند . مردم بطورى اجتماع كردند كه مسجد پر از جمعيت شد ، در حالي كه رنگ مباركش از خشم زياد تغيير يافته بود به منبر بر آمد . پس از حمد وثناى خداى متعال ودرود بر رسول معظم اسلام ( ص ) اين خطبه را ايراد فرمود :
[ لغات ]
( أشباح ) : اشخاص .
( يفره ) : مالش زياد مىشود ووفور كامل مىيابد .
( ويكديه ) : خيرش ناقص مىشود .
( تنفّست عنه ) : شكافته شد .
( فلز ) : عناصر ارزشمند زمين كه به وسيلهء كوره جرمگيرى شده ، خالص شوند .
( عقيان ) : طلاى ناب .
( مرجان ) : لؤلؤ كوچك .
( والحّ في سؤاله ) : وقتي كه تقاضا وخواست خود را مدام تكرار كند .
[ ترجمه ]
« حمد وسپاس خداوندى را سزاست كه منع عطا وبخشش وبي عنايتى به موجودات أو را مستغنى نكرده بخل وجود بر دارايىاش چيزى نمىافزايد وبذل احسانش أو را دچار فقر وتنگدستى نمىكند ، زيرا هر بخشندهاى جز أو نقصان مىپذيرد ، وهر منع كنندهاى جز أو مستحق توبيخ است ( نه به بخشش نكردن دارا مىشود ونه ، به بخشيدن نادار مىگردد ) اوست كه به نعمتهاى پر فايده وعايدات وبهرههاى بسيار بر بندگانش احسان فرموده ، وروزى آنها را تقسيم كرده است . همهء خلايق بمنزلهء عيال اويند وريزهخوار خوان احسانش . أو روزى همگان را تضمين كرده ، وقوت هر يك را اندازهگيرى ومقدّر نموده است ، وراه مشتاقان ديدار
و