عاقل نيست تا نفع خود را به كسى اختصاص دهد ) .
در عبارت ديگر امام ( ع ) كه فرمود : « دنيا تازيانه وشمشيرش را از مردم بر نمىدارد » نيز نسبت مجازى است وكناية از شكنجه وقتلى است كه بنى اميّه در دوران حكومت خود بر مردم روا مىدارند . لفظ سبب را به جاى مسبّب به كار بردهاند ، اعمال خشونت بار بنى اميّه به زمان آنها نسبت داده شده است ( كناية در اداى مقصود از تصريح گوياتر است . ) ( پس از بيان ظلم وتعدّى بنى اميّه ) امام ( ع ) گمان كسى كه پندارش بر ادامه واستمرار حكومت بنى اميّه باشد ، تكذيب كرده ، دوران فرمانروايى آنها ، ولذّت بردن از حكومتشان را ناچيز شمرده ، وكلمهء « مجّة » را براي بيان اين تحقير استعاره آورده است ، وبه كناية مىفرمايد : دوران خوش گذرانى آنها به كوتاهى نوشيدن يك جرعه آب است كه هنوز تمام آن از گلو فرو نرفته است . دوران فرمانروايى بنى اميّه پايان مىيابد وتمام آبى را كه براي فرو بردن بدهان برده بودند ناگزير ، بيرون مىريزند .
سپس امام ( ع ) براي تأكيد بر زوال حكومت بنى أمية مىفرمايد : « تمام آنچه بدهان برده بودند بيرون افكنند » كناية از اين است كه فرمانروايى آنها بزوال كامل مىانجامد . كوتاهى دوران فرمانروايى بنى أمية را بطور استعاره به لقمهاى از غذا تشبيه كرده است ، كه هنوز طعم آن را نچشيده است از دستشان خارج مىشود .
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 641
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٦٤١