17 - براي سعادت آخرتش نيكوترين زاد را پيشاپيش مىفرستد . يعنى براي آخرتش كار خير انجام مىدهد وخوشبختى دايمى را نصيب خود مىگرداند . دو كلمهء « سعيدا وحميدا » در عبارت امام ( ع ) بعنوان حال منصوب به كار رفته است .
18 - شخص پرهيزگار از خوف خدا پيشاپيش توشهء آخرت را مىفرستد .
يعنى اعمال شايسته را ترس خداوند ، قبل از فرا رسيدن اجل انجام مىدهد تا زاد آخرتش باشد .
19 - در فرصتى كه دارد ، در كارهاى نيك عجله مىكند ، بدين توضيح كه در ايّام عمر وزندگى دنيوي كه فرصت مناسبى براي كارهاى خوب است به أطاعت پروردگارش مىپردازد .
20 - كارهاى مورد رضايت خداوند را ! از روى ميل وعلاقة انجام مىدهد .
21 - از كارهاى زشت به دليل ترس از خداوند دورى مىكند . يعنى به دليل خوف از خدا ، كارهايى كه موجب دورى از محضر حق تعالى مىگردد ، ترك كرده واز آنها دورى مىكند .
ميان هر يك از دو كلمه در عبارتهاى ده گانه : « سعيدا وحميدا ، يا در من وجل واسرع في مهل ، رغب في طلب وذهب عن هرب » ، سجع متوازى بر قرار است .
22 - شخص پرهيزگار از امروز به فكر فردايش مىباشد ، بدين شرح كه در زمان حيات انتظار رسيدن آخرت را دارد .
23 - همواره فرا رويش را مىنگرد ، يعنى جز خداوند به چيزى توجّه ندارد ، اعمال ورفتار خود را به قصد خداوند انجام مىدهد .
امام ( ع ) پس از بر شمارى صفات فوق براي شخص پرهيزگار مىفرمايد :
« بهشت ونعمتهاى آن بعنوان پاداش پرهيزگار را كفايت مىكند » وبا اين عبارت انسانها را بدين حقيقت توجّه مىدهد كه لازم است براي رسيدن به ثواب آخرت
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 548
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٥٤٨