( 13248 - 13238 )
قوله عليه السلام : لا تستزاد من صالح عملها ولا تستعتب من سيّئى زللها
يعنى در قيامت زيادى عمل شايسته از انسان خواسته نمىشود واز أو نمىخواهند كه بر كردار نيكش چيزى بيفزايد ولغزشهاى زشت وناروايى بخشوده نمىشود واز آن صرف نظر نمىشود . كه خداوند متعال فرموده است :
فَإِنْ يَصْبِرُوا فَالنَّارُ مَثْوىً لَهُمْ وَإِنْ
« 1 » .
چون در روز قيامت وسيلهاى براي انجام عمل نيك وجود ندارد ، بازگشت بدنيا وانجام كارهاى شايسته ، مقدور نمىباشد ، وبندهايى كه از معصيت بر گردنش افتاده است ، برداشتنى نيست . خداوند تعالى اين حقيقت را چنين توضيح مىدهد : حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ رَبِّ ارْجِعُونِ لَعَلِّي أَعْمَلُ صالِحاً فِيما تَرَكْتُ كَلَّا إِنَّها كَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها وَمِنْ « 2 » .
( 13259 - 13249 )
قوله عليه السلام : أو لستم آباء القوم والأبناء واخوانهم والأقرباء
معنى سخن امام ( ع ) اين است : آيا در ميان شما كسى كه پدر ، يا پسر ، يا برادر ويا خويش ونزديك اين درگذشتگان باشد نيست ؟ اين كلام به منظور توجّه دادن شنوندگان به عبرت گرفتن از شرح حال ، كساني است كه از دنيا رفتهاند . امام ( ع ) با اين بيان انسانها را به آيندهاى كه در انتظارشان مىباشد ، آگاه مىسازد ، تا به تقواى الهى كه سبب نجات ورهايى آنها از سختيهاى روز رستاخيز است روى آورند واز گناه ومعصيت كه موجب گرفتارى وهلاكت است كنارهگيرى كنند .
( 13267 - 13260 )
قوله عليه السلام : تحتذون أمثلتهم
انسانها از روى غرور وناآگاهى از
هامش
( 1 ) سورهء فصلت ( 41 ) آية ( 24 ) : هر چند گناهكاران در روز قيامت بهانه بياورند بهانهء آنها در آن روز پذيرفته نيست .
( 2 ) سوره مؤمنون ( 23 ) وآية ( 99 و 100 ) : پروردگارا مرا به دنيا باز گردان تا كارهاى شايسته كه ترك كردهام انجام دهم . نه اين سخنى است كه أو به زبان مىگويد وپشت سر آنان برزخي است تا روزى كه بر انگيخته شوند .