پس اى بندگان خدا در راه هدفى كه براي آن آفريده شدهايد ، خويشتن دار باشيد ( أو شما را براي انجام عبادت وأطاعت آفريد ، أو را عبادت كنيد ) وبدانسان كه شما را از خود بر حذر داشته است از أو بر حذر باشيد ؛ تا آنچه براي شما مهيّا داشته مستحق آن شويد . چه وعده خداوند صدق است واز هول قيامتش بيمناك باشيد . »
[ شرح ]
( 12938 - 12932 )
در كلام امام ( ع ) كه فرمود : فيا لها أمثالا صائبة ومواعظ شافية ،
واژهء « أمثالا ومواعظ » به عنوان تميز منصوب است . مثال درست آن است كه با مورد مثل مطابقت داشته باشد . ومقصود از شافى بودن موعظه اين است كه در دلها تأثير بگذارد وبيمارى ناداني واخلاق پست را از ميان ببرد وشخص موعظهپذير را بخدا بازگشت دهد تا به پيشگاه حق تعالى تضرّع وزارى كند .
( 12951 - 12939 )
عبارت حضرت كه : لو صادفت قلوبا زاكية واسماعا واعية وآراء عازمة والبابا حازمة ؟
مقصود از « زكاء قلوب » آمادگى دلها به اين هدايت يأبى وتقرّب بخداست ، و « وعى اسماع » درك وفهم وهدايتي است كه از راه شنيدن نصيب انسان مىشود . اين كه چرا سماع را به واعيه توصيف كرده است سرّش اين است كه شنيدن ظاهر معنى ، انسان را به حسّ منتقل واز مرحلهء حسّ به مرتبه خيال وتصوّر معناى كلّى مىرساند منظور از : « عزم آراء » همّت گماشتن به امرى است كه ثابت وپايدارى لازم داشته باشد ، و « حزامة الألباب » نيك انديشى در انتخاب وگزينش مىباشد . روشن است كه اين صفات سه گانه « زكاء - وعى وحزامة » از اسبابى است كه موعظته با آنها سودمند مىشود .
( 13017 - 12952 )
قوله عليه السلام : فاتقو اللّه إلى قوله . . . مقامه
اين فراز انسانها را به تقوايى همچون تقواى كسى كه واجد صفات زير باشد امر مىكند :
1 - تقواى كسى كه با شنيدن دستورات حق خشوع پيدا كند ، يعنى قلبش