عفّت شمرده مىشود . چنان كه دانسته شد ، خوددارى از فرو افتادن در گرداب محرّمات وتوجّه داشتن به انجام اعمال نيك ، لازمهاش بىاعتنايى به محبّت ولذايذ دنياست . دلباختگى به دنيا در زبان شرع مورد نهى قرار گرفته است .
بنا بر اين شخص پارسا دلبستهء بدنيا نيست واز خوشيهاى زودگذر آن اجتناب دارد . از كلام امام ( ع ) امر به پارسايى ودورى از محرّمات بخوبى استفاده مىشود .
( 12411 - 12398 )
قوله عليه السلام : بعد ذلك فان عزب عنكم إلى آخره :
اين فراز از سخنان امام ( ع ) احتمال يكى از دو معنى را دارد بشرح زير :
1 - احتمال اوّل در معنى كلام كه بسيار هم روشن وواضح به نظر مىرسد اين است كه اگر جمع اين أمور سهگانه « كوتاهى آرزو - شكر نعمت - دورى از محارم » در تحقّق زهد براي شما دشوار وغير ممكن است ، حدّاقلّ پارسايى وشكرگزارى را از دست ندهيد .
گويا امام ( ع ) طول آرزو را بضرورت اجازه فرمودهاند . چه طولانى بودن آرزو گاهى به منظور آباد كردن زمين به هدف آخرت انجام مىپذيرد . در اين صورت چندان زشت به نظر نمىرسد . مضافا بر اين كوتاهى آرزو در دنيا ، جز با غلبهء خوف خدا بر دل ودورى كامل از دنيا ميسّر نمىشود ، واين در نهايت سختى ودشوارى است . به همين دليل است كه امام ( ع ) به لزوم شكر وپارسايى براي تحقق يافتن زهد بسنده كرده ، وطول آرزو را اجازه دادهاند .
ورع را به صبر كه لازمهء پارسايى است تفسير كردهاند . صبر وپارسايى از ويژگيهاى عفاف وپاكدامنى است .
پس از اين توصيهء امام ( ع ) انسانها را به ايستادگى ومقاومت در برابر هواي نفس تشجيع كرده ، براي پيشگيرى از فراموشكارى همواره بياد خدا بودن را دستور مىدهند .