فرق ميان انتخاب راه روشن كه در شمارهء شانزده ذكر شد وهمواره ملازمت بر طريقه وآشكار كه در شماره هيفده آمده است اين است ، كه اوّلى امر به پيمودن راه روشن دارد ودوّمى به لزوم پيمودن راه وجدا نشدن از طريق مستقيم توجّه مىدهد بدين توضيح كه هر چند راه روشن باشد ، امّا به دليل طول راه وپرخطر بودن آن پوينده مدام ، رو در روى شيطان قرار دارد وخوف لغزش وگمراهى منتفى نيست ، پس لزوما بايد از دليل وبرهان چراغى روشن وفروزان به همراه داشته باشد وهرگز از آن مسير منحرف نشود .
( 12029 - 12021 ) 18 - مؤمن فرصتها را غنيمت مىشمارد : يعنى چند روزهء دنيا كه فرصتى براي كارهاى نيك دارد پيش از فرا رسيدن روز حساب وقيامت آنها را انجام دهد ، كه پس از مرگ انسان قادر به انجام هيچ كار نيكى نيست .
19 - مرد خدا بر مرگ پيشدستى مىكند . يعنى قبل از آن كه مرگ فرا رسد واعمال خير أو را قطع كند كارهاى لازم وخيرات وحسنات بجا مىآورد وبا دست پر به استقبال مرگ مىرود .
20 - از اعمال نيك ، زاد وتوشه بر مىگيرد . امام ( ع ) زاد وتوشه آخرت را به جاى اعمال نيك استعاره آوردهاند وجه استعارهء ميان اين دو را قبلا توضيح دادهايم .
امام ( ع ) در صدر وذيل عبارات « ركب الطريقة الغراء » ولزم محجّة البيضاء اغتنم المهل - وبادر الأجل وتزوّد من العمل و . . . رعايت سجع متوازى را نموده است در بعضي از فرازها حرف عطف را ذكر ودر برخى حذف نموده ، رعايت اين تناسب براي أهل فن نهايت بلاغت وسخنورى است .
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 456
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٤٥٦