وَقَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها « 5 » ؛ در آيهء ديگر مىفرمايد :
وَهَدَيْناهُ النَّجْدَيْنِ
« 6 » . يعنى معرفت پيمودن راه خير وشر را ، بدو الهام كرديم . عرفاء در بسيارى از موارد ، نفس را به قلب وشقاوت دل را به وارونگى آن ، تعبير كردهاند . بدين توضيح كه سعادت وشقاوت ، به فطرتى كه در لوح محفوظ مقرر است مربوط مىشود ، پس آن كه عنايت خداوند را ، با جلودارى عقل مطابق آنچه برايش نوشته شده است ، بگيرد ، آمادهء قبول هدايت براي پيمودن راه خدا مىشود وچنين كسى سعادتمند است ، وآن كه براه عقل نرود ، حكم خداوندى وقضاى الهى أو را گرفتار كرده وبه وادى هلاكت ونابودى مىكشاند ، چنين كسى بدبخت ورانده شده از درگاه حق مىباشد . خداوند متعال به همين حقيقت اشاره دارد كه :
فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَسَعِيدٌ
« 7 » .
( 11610 - 11600 ) قوله عليه السلام : واجعل شرائف صلواتك ونوامى بركاتك على محمّد عبدك ورسولك . اين فراز از كلام امام ( ع ) بعضي از خواستهايى است ، كه حضرت ، از خداوند منان دارند . ودر طلب آن خواستها دعا مىكنند . منظور از « شرائف صلوات » تقاضاى رحمت فراوان وكمال جود وبخشش براي اشخاص مستعد ونفوس آماده فيضگيرى است . ومقصود از « نوامى بركاة » فزونى بركت وعطا ووجود مىباشد .
( 11621 - 11611 )
فصل دوّم در باره پيامبر است
كه أو را به دليل دارا بودن صفات متعدّد ( بيست ويك صفت ) مستحقّ رحمت خداوند ، وزيادى نزول بركت از جانب حق تعالى دانسته است ، به ترتيب زير :
هامش
( 5 ) سورهء شمس ( 91 ) آية ( 10 - 7 ) : قسم به نفس ( ناطقه انسان ) وآن كه أو را نيكو آفريد وبه أو شرّ وخير را الهام كرد ، هر كس نفس خود را از گناه پاك سازد به يقين رستگار مىشود وهر كه أو را به گناه پليد گرداند البتة زيانكار است .
( 6 ) سورهء بلد ( 90 ) آية ( 10 ) : وأو را بر خير وشرش هدايت نموديم .
( 7 ) سوره هود ( 11 ) آية ( 105 ) : گروهى از آنان بدبخت وگروهى سعادتمندند .