( 1067 ) 67 - از سخنان امام ( ع ) است كه در سحرگاه همان شبى كه هنگام صبح بر سر مباركش ضربت خورد فرمود
مَلَكَتْنِي عَيْنِي وَأَنَا جَالِسٌ - فَسَنَحَ لِي ؟ رَسُولُ اللَّهِ ص ؟ فَقُلْتُ يَا ؟ رَسُولَ اللَّهِ ؟ - مَا ذَا لَقِيتُ مِنْ أُمَّتِكَ مِنَ الْأَوَدِ وَاللَّدَدِ فَقَالَ ادْعُ عَلَيْهِمْ - فَقُلْتُ أَبْدَلَنِي اللَّهُ بِهِمْ خَيْراً مِنْهُمْ - وَأَبْدَلَهُمْ بِي شَرّاً لَهُمْ مِنِّي ( 11435 - 11398 )
[ لغات ]
( سحره ) : پيش از روشن شدن صبح ، قبل از آن كه فجر طالع شود .
( سنح ) : ظاهر شدن
[ ترجمه ]
« در حالي كه نشسته بودم خواب چشمم را در ربود ورسول خدا ( ص ) بر من ظاهر شد . با زبان گلهآميزى عرض كردم : اى رسول خدا چه كژيها ودشمنيها كه من از أمت تو ديدم . به من فرمود آنها را نفرين كن گفتم خدا به عوض اين مردم ، مردمى بهتر از اينان به من ارزانى دارد . وبه جاى من بر اينان أميري ستمگر مسلط گرداند . »
[ شرح ]
( 11448 - 11436 ) سيد رضى مىگويد منظور از « أود » كجى واعوجاج و « اللدّد » دشمنى وخصومت است واين دو عبارت در كلام امام ( ع ) از فصيحترين كلمات هستند .