وعدهء عذاب خداوند در آية شريفهء قرآن مىاندازد كه فرمود :
وَمَنْ يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلَّا مُتَحَرِّفاً لِقِتالٍ أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلى فِئَةٍ فَقَدْ باءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَمَأْواهُ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ
« 4 » .
( 11102 - 11098 ) 11 - « اى ياران من ، جانهاى خود را پاك نموده صفا ببخشيد » ؛ چه پاكى جان ، مردن را كه نهايت پذيرش سختيها در جنگ است آسان مىكند ، وبه آنچه از زندگى دنيا پر ارزشتر است . نويد مىدهد ، يعنى ثواب واجر آخرتى كه به عوض زندگى دنياست فرآهم مىآورد ؛ كه صد البتّه از حيات دنيوي بسى پايدارتر است .
اين تشويق وترغيب امام ( ع ) بمانند اين است كه به بخشندهء مالي كه فراوان آن را دوست مىدارد ودر عين حال در راه خدا انفاق مىكند گفته شود :
جان خود را در عوض آنچه كه از دست مىدهى پاك گردان ، زيرا صدقه موجب ثواب دو چندان گرديده ، آن را به عنوان خير وپاداش بزرگ در نزد خداوند ذخيرة خواهى داشت .
از لحاظ قواعد نحوى ، كلمه « نفسا » در عبارت امام ( ع ) به عنوان تميز منصوب آورده شده است . منظور از آن نفسي است كه بدن را اداره مىكند ومقصود از كلمهء « أنفسكم » در كلام امام ( ع ) شخصي است كه جان خود را در ميدان كارزار از دست مىدهد .
( 11108 - 11103 ) 12 - « ياران من با سبك روحي به سوى مرگ بشتابيد . » زيرا مرگ بدون تكلّف ورنج وآسان گرفتن آن ، ثبات قدم مىبخشد . آن كس كه مردن را بر خود سخت بگيرد ، از جنگ وحشت پيدا كرده وبه سرعت فرار مىكند .
هامش
( 4 ) سوره انفال ( 8 ) آية ( 16 ) : هر كه در روز جنگ به آنها پشت نمود وفرار كرد به طرف غضب وخشم خدا روى آورده وجايگاهش دوزخ است كه بدترين منزل خواهد بود مگر آن كه از ميمنه به ميسره ويا از قلب به جناح براي مصالح جنگى رود ويا از فرقهاى به يارى فرقهء ديگر بشتابد .