( 1037 ) 37 - از خطبههاى آن حضرت ( ع ) است .
وَإِنَّمَا سُمِّيَتِ الشُّبْهَةُ شُبْهَةً لِأَنَّهَا تُشْبِهُ الْحَقَّ - فَأَمَّا أَوْلِيَاءُ اللَّهِ فَضِيَاؤُهُمْ فِيهَا الْيَقِينُ - وَدَلِيلُهُمْ سَمْتُ الْهُدَى - وَأَمَّا أَعْدَاءُ اللَّهِ فَدُعَاؤُهُمْ فِيهَا الضَّلَالُ - وَدَلِيلُهُمُ الْعَمَى - فَمَا يَنْجُو مِنَ الْمَوْتِ مَنْ خَافَهُ وَلَا يُعْطَى الْبَقَاءَ مَنْ أَحَبَّهُ ( 8463 - 8424 )
[ ترجمه ]
« شبهه را به اين دليل شبهه ناميدهاند كه بظاهر شبيه ومانند حق است ( بدين سبب افراد كم خرد در تشخيص حق از باطل به شبهه مىافتند ) ، اما دوستان روشنايى يقين ونشانهء خداوندى راه را مىپيمايند . در مقابل دشمنان خدا كه دعوتشان در برابر شبهه به سوى گمراهى ودليلشان كورى است ، مردم را به گمراهى وضلالت مىافكنند . پس هر كه از مرگ ترسيد از چنگال آن رهايى نيافت ، وهر كس جاويد ماندن را دوست داشت ، بقا وجاودانگى به أو بخشيده نشد . »
[ شرح ]
سخن امام ( ع ) در اين خطبه مشتمل بر دو فصل است : يك فصل از آغاز خطبه تا جملهء ودليلهم العمى است وفصل دوم باقيماندهء خطبه را در بر مىگيرد .
فصل أول خود دو قسمت است :
( 8423 - 8408 ) قسمت أول در بيان وجه تسميه شبهه است وقسم دوم در چگونگى حال