امام حسين عليه السّلام فرمود : « آرى خداوند توبهء تو را پذيرفته است ، از اسب پياده شو و به سوى ما بيا . » حرّ گفت : من اگر سوار باشم براى تو بهتر از آن است كه پياده باشم ، و سرانجام كارم به پياده شدن است .
سپس گفت : « اكنون كه من نخستين شخصى بودم كه بر تو خروج نمودم ، به من اجازه بده كه نخستين كسى باشم كه در پيش رويت كشته شوم تا از كسانى باشم كه در قيامت با جدّت محمّد صلى اللَّه عليه و آله و سلم مصافحه كنند . » مؤلّف گويد : منظور حرّ ، نخستين كشته در آن ساعت است ، زيرا جماعتى قبل از او به شهادت رسيده بودند . « 1 » امام حسين عليه السّلام به حرّ اجازه داد ، حرّ به ميدان شتافت و به نيكوترين وجه با دشمن جنگيد به طورى كه جماعتى از شجاعان و قهرمانان دشمن را كشت . سپس به شهادت رسيد ، پيكرش را نزد امام حسين عليه السّلام آوردند ، حسين عليه السّلام خاك از صورت حرّ پاك مىكرد و مىفرمود :
انت الحرّ كما سمّتك امّك ، حرّ في الدّنيا و حرّ في الآخرة
، تو آزاد هستى همان گونه كه مادرت تو را حرّ ( آزاد ) ناميد ، تو در دنيا و آخرت آزاد مىباشى .
جنگ و شهادت برير
پس از حرّ ، برير بن خضير كه مردى زاهد و عابد بود ، به سوى ميدان شتافت ، يزيد بن معقل از طرف دشمن به جنگ او آمد ، برير او را به
هامش
( 1 ) . يا منظور ، نخستين شهيد در جنگ تن به تن است ( مترجم ) .