اهلى شيرازى ( درگذشته به سال 942 ه . )
اهلى شيرازى در سرودن اشعار دشوار و معانى بلند مشهور است .
سخنش در عين اينكه همراه با صنايع شعرى مىباشد از رقّت خيال و دقت در معانى نيز برخوردار است . مثنوى « سحر حلال » خود را در جواب « تجنيسات » و « مجمع البحرين » كاتبى به دو بحر و دو قافيه سروده است .
مثنوى ديگرش به نام « شمع و پروانه » تصويرى از عشق پروانه و دلبريها و ناز و عتاب شمع است .
اهلى در دوران شاه اسمعيل صفوى و اوايل سلطنت شاه طهماسب مىزيست .
وى به سال 942 هجرى در شيراز درگذشت و در جوار قبر حافظ به خاك سپرده شد .
ديوانش به چاپ رسيده است .
« * » در منقبت شاه ولايت على عليه السلام
آن شهنشاهى كه بحر لافتى را گوهر است * شحنهء دشت نجف شاه ولايت حيدر است
ذات پاك مرتضى را با كسى نسبت مكن * زانكه اين آب حيات از چشمهسار ديگر است
معنى قول « علىٌ بابُها 75 » آسان مدان * كاين سخن را صد جهان معنى به هر بابى دَر است
سرّ سبحانى كه پنهانست در نادعلى 76 * هم به معنى مَظهرش او هم به معنى مُظهر است
در ارادت اوليا را منطق او موردست * معجزات انبيا را مظهر او مصدر است
از فروغ روى او خورشيد ذرّات جهان * هر يكى جام جم و آيينهء اسكندر 77 است
هم شراب كوثر و هم آب خضر از لطف اوست * آرى آن نخل كرم هر جا بود بارآور است
پيرو شاه نجف شو گر به كوثر مايلى * ز انكه آن آب بقا را خضر راهش رهبر است
لَحْمُك لَحْمى بدان و جِسمُكَ جِسمى 78 بخوان * تا بدانى ذات حيدر از كدامين جوهر است
پا به دوش مصطفى بهر شكست بت نهاد 79 * پايهء قدرش نگر كز هر دو عالم برتر است
هامش
( * ) كليات اشعار مولانا اهلى شيرازى ، به كوشش حامد ربّانى ، از انتشارات كتابخانه سنائى ، تهران ، 1344 ش .