فغانى ( درگذشته به سال 925 ه . )
بابا فغانى شيرازى از شاعران قرن دهم هجرى بود . فغانى علاوه بر شيراز مدّتى نيز در تبريز زيست و اواخر عمر خود را در جوار بارگاه ملكوتى حضرت رضا ( ع ) در خراسان به عزلت گذراند . فغانى با ذوق خاص و زبان ساده و نازكى خيال شيوهاى در غزل يافت كه در قرن يازدهم و دوازدهم هجرى پيروان بسيار پيدا كرد .
وفاتش به سال 925 هجرى اتفاق افتاد .
ديوانش چاپ شده است .
« * » [ در مدينهء علم رسول ( ص ) ]
باغ جهان و هرچه درين قصر نُه دَرست * يكسر طفيل حيدر و اولاد حيدرست
از جلوهء جمال على دارد آب و رنگ * هر گل كه در رياض بقا سايه گستر است
مرآت دل كه جلوهگر نور كبرياست * از مهر روى شاه ولايت منوّرست
اين روشنى كه مهر دهد روز و ، ماه شب * نور چراغ دولت شبّير و شبّر 67 ست
تسبيح بلبلان چمن هر صباح و شام * حمد و ثناى قاضى باز و كبوتر 68 ست
آيينهء ضمير منيرش مه تمام * پروانهء چراغ دلش مهر انورست
از ابر دست حيدر كرّار قطرههاست * آن دانهها كه حاصل اين بحر اخضرست
لب تشنگان باديهء اشتياق را * مهرش بسوى چشمهء تحقيق رهبرست
از تاب آفتاب قيامت چه اضطراب * آن را كه سايهء اسد اللّه بر سرست
باشد محيط خاطر دريا نثار او * بحرى كه نظم معرفتش عِقد گوهرست
هامش
( * ) ديوان اشعار بابا فغانى شيرازى ، به سعى و اهتمام احمد سهيلى خوانسارى ، از انتشارات اقبال ، تهران 1362 ش . )