تخطي إلى المحتوى الرئيسي

صفويه در عرصه دين ، فرهنگ و سياست ( فارسى ) — صفحة 1345

مساهمون:

ص١٣٤٥
جز فريب به ما وعده‌اى نداده‌اند » . « 1 » آرى حتما وعدهء خداوند حق است ؛ و خداوند براى كسى كه او را يارى كند ، وعدهء نصرت داده است ؛ آنجا كه فرمود : « اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! اگر خدا را يارى كنيد ، شما را يارى خواهد كرد و پايدارى خواهد بخشيد » ؛ « 2 » وقتى ما دين خدا را يارى نكرديم ، چگونه خداوند ما را يارى مىكند و قلب‌هاى ما را با يكديگر پيوند مىدهد و ترس را در دل دشمنان ما مىاندازند و خداوند فرمود : « و نيست ياريى مگر از سوى خداى پيروزمند دانا » . « 3 » عالمان عارف و فقيهان رشديافتهء مرشد ، بايد آگاه باشند ؛ و چگونه آگاه نيستند كه خداوند آشكارا بيان كرده است كه : مسئوليت ما شديدتر و حجّت بر ما سنگين‌تر است ؛ در حالى كه ما كتاب خدا را در ميان خود جز اوراق پراكنده نمىبينيم كه خداوند از زبان رسولش فرمود : « اى پروردگار من ! قوم ، ترك قرآن گفتند » ؛ « 4 » چه بسا دشمنان بر ما غلبه يابند و نبايد در اين شك كنيم كه : « . . . چون به قريه‌اى درآيند ، تباهش مىكنند و عزيزانش را ذليل مىسازند ، آرى چنين كنند و چنين خواهند كرد » . « 5 » « و انسان نمىداند كه فردا چه خواهد شد » . « 6 » اى برادران ايمانى و اى علماى طريق امير مؤمنان عليه السلام ! در اين رخداد ، بر ماست تا خطبهء قاصعه را از آن امام برخوانيم تا از سر خود تاج فخر و استكبار را برداشته و در برابر خداى پيروز با قدرت ، تواضع كنيم تا آنكه تمامى دين براى خدا باشد . در اين موج‌هاى فتنه ، نجات جز با كشتىهاى نجات - كه همان ائمه هدايتگر هستند - ممكن نيست كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : « مثل اهل بيت من چونان كشتى نوح است ؛ كسى كه بر آن سوار شد نجات يافت و آن‌كس كه تخلف كرد ، هلاك گرديد » . « امروز تنها رحمت حق تعالى نگاهدارنده ماست » . « 7 » بر ماست تا به امير مؤمنان عليه السلام اقتدا كنيم كه فرمود : « مردم ! از گرداب‌هاى بلا يا كشتى نجات برون شويد و به تبار خويش منازيد و از راه بزرگى فروختن به يك‌سو رويد كه هر كه با ياورى برخاست ، روى رستگارى بيند و گرنه گردن نهد و آسوده نشيند » . « 8 » و خداوند فرمود : « همگان دست در
هامش
( 1 ) . احزاب : 10 ، 11 ( 2 ) . محمد : 7 ( 3 ) . آل عمران : 126 ( 4 ) . فرقان : 30 ( 5 ) . نحل : 34 ( 6 ) . لقمان : 34 ( 7 ) . هود : 43 ( 8 ) . نهج البلاغه ، خطبه 5