پيروزى كامل اسماعيل پايان پذيرفت . در سال 907 ه ق سپاه صفويان پس از اين پيروزى وارد تبريز شد و آن را تصرف كرد و اسماعيل خود را شاهنشاه ايران خواند و علىرغم ترس و واهمهء اطرافيان از عكس العمل سنيها دستور داد كه خطبه به نام ائمه عليهم السّلام بخوانند ، سپس شيعه را مذهب رسمى اعلام كرد . « 1 »
سياست مذهبى صفويان
در بخش پيشين همواره به دو جنبه معنوى و سياسى خاندان صفويه كه تا زمان اسماعيل اول تقريبا به موازات يكديگر وند تكاملى خود را طى مىكردند اشاره شد .
در زمان اسماعيل اول بعد سياسى شيوخ صفوى بر ابعاد معنوى و عقيدتى صوفيانه آنها غلبه پيدا كرد . علامه مجلسى دعوت از محقق كركى براى اقامت در ايران را در رديف اقدامات صوفىزدايى شاه اسماعيل مىداند . « 2 » با آنكه هدف شاه اسماعيل و يا شاه طهماسب از دعوت علماى شيعه عرب به ايران چيز ديگرى بود اما در عمل چنين نتيجهاى حاصل شد . از آن پس در طول عصر صفوى اين دو بعد گاه به موازات يكديگر و زمانى با برترى يكى بر ديگرى سياست دولت صفوى را تعيين مىكردند .
سلسلهوار بودن تاريخى هردو جنبه معنوى و سياسى عصر صفوى از اهميت خاصى برخوردار است .
پيروى از عقيده نيابت حضرت مهدى ( عج اللّه تعالى فرجه الشريف ) از جانب حكمرانان
هامش
( 1 ) . جهانگشاى خاقان ، به كوشش الله داد مظنطر ، راولپندى ، ص 147 .
( 2 ) . رسول جعفريان ، صفويه در عرصه دين ، فرهنگ و سياست ، ج 2 ، ص 517 .