نمايند كه اقطاع و ادرارشان بر حسب مدعاى ايشان قرار داده در سلك بندگان و متابعان [ 342 ب ] پادشاه زمان منتظم خواهند بود » .
سپاه قزلباش را چون اين ندا به گوش هوش رسيد همگنان جهت حصول مراد روى به كعبهء امانى و آمال ، يعنى درگاه خلايق پناه پادشاه جهان ، آوردند . پادشاه مؤيّد شاه سلطان محمّد و شاهزادگان عالىمقدار ابو طالب ميرزا و طهماسب ميرزا نيز به ديدار فرح آثار پادشاه زمان مبتهج و مسرور گشته بر فوت شاهزادهء مغفور سلطان حمزه ميرزا جزع و اضطراب بيش از پيش نمودند . از وقوع اين حادثهء نادره همگنان را اقبال دولت بىزوال پادشاه به استقلال متيقّن گشته اذعان نمودند كه خلعت كامگارى و تشريف جهاندارى خيّاطان قضا و قدر بر قامت قابليّت اين ثمرهء شجرهء خلافت دوخته داعيهء « الأمور مرهونة باوقاتها » گذاشته تا اين زمان به دست تأييد ربّانى ، نهال قامتش را به تشريف خاص بياراستند ؛ چه هريك از اين امرا كه به فرمان قضا دست خود بسته به مقتل شتافته بودند كجا در خاطر غدرمآثرشان خطور مىنمود كه هادم اللذّات را قدرت بر سلب حيات ايشان بوده باشد ؟ اكثر مدارايشان بر فريب و تزوير بوده بنا بر رفع مشقّت سفر و احتمال مجاهدات معارك رزم و خطر شاهزادهء مغفور سلطان حمزه ميرزا را به قتل رسانيدند . و ارادهء ايشان نيز آن بود كه يكى از شاهزادگان عظام را بر حسب خواهش نفس خويش دستنشان به پادشاهى بردارند و عالمى را در زير فرمان آورده به كامرانى مىگذرانيده باشند . امّا اقبال پادشاه صاحب اقبال غالب آمده خود به پاى خود به گورستان شتافتند و كشور ايران از فساد ايشان پرداخته آمد - الحمد للّه تعالى .
امّا مرشد قلى خان جهت مصلحت امور پادشاهى چنان انديشيد كه بعد از دفع مفسدان ، پادشاه مؤيّد را با شاهزادگان نامدار به قلعهء الموت فرستاده به محافظان سپارند .
بر وفق اين انديشه پادشاه مؤيّد را با شاهزادگان را به قلعهء الموت ارسال داشتند و هر ماه [ 343 الف ] سيصد نفر از غازيان مقرّر گرديد كه به محافظت قلعه قيام نموده چون مدّت ايشان منقضى گردد سيصد نفر ديگر بر حراست و پاس ايشان اقدام نمايند . همچنين اين قاعده مستمرّ بوده ادرار و مواجب ايشان و مطالبات طالقان و رودبار معين گرديد .
چون خاطر خطير مرشد قلى خان از اين مهمّات فراغت حاصل نمود همّت بر ملاحظهء دفاتر محروسه و مداخل و مخارج پادشاه زمان مصروف گردانيده به تعيين اقطاعات و تيول و مواجب و انعام سپاهيان بپرداخت . مدّت سه چهار ماه از صبح تا شام به نفس نفيس بر درگاه عرش اشتباه مجمعى ساخته وزير پادشاه مؤيّد ميرزا لطفى شيرازى را ، كه بعد از ميرزا سلمان جابرى متكفّل امور وزارت بود ، با وزير پادشاه زمان ميرزا شاه ولى اصفهانى در آن مجمع مقرّر داشت كه به اعمال و نويسندگان فراخور حاصل محروسه مواجب و انعام و ادرار سپاهيان قرار دهند . ( 237 ) در اندك زمان
روضة الصفويه ( فارسى ) — صفحة 672
مساهمون: ميرزا بيگ جنابدى
ص٦٧٢