و روى آن قبر شريف اين كلمات را نوشت :
« اين قبر حسين بن على بن ابى طالب است كه او را با لب تشنه در غربت كشتند . »
فرزند دلبندش على اكبر را در پايين پاى امام عليه السلام دفن كرد و پيكر شهداى ديگر از هاشميان و غير هاشمى را در يك جا به خاك سپرد ، سپس به همراه بنى اسد روانهء نهر علقمه شد و در آنجا قبرى آماده كرد و قمر بنى هاشم ابو الفضل العباس پسر امير المؤمنين عليه السلام را در آن مدفون كرد و بشدت اشك مىريخت و مىگفت :
« اى قمر بنى هاشم ! پس از تو اف بر اين دنيا و از من به تو كسى كه از شهادت استقبال كرد ، درود و سلام و رحمت و بركات الهى بر تو باد . . . » « 1 »
اين قبرهاى مقدس در طول تاريخ رمز و راز كرامت انسانى و هر نوع فداكارى در راه شرافت و عدالت و حق گرديد و از جمله مقدسترين و بالاترين مراكز عبادت در جهان اسلام شد .
( 1 )
اسيران اهل بيت در كوفه
بانوان و پردهنشينان وحى و نبوت را به صورت اسيران وارد كوفه كردند در حالى كه طبل و شيپور سپاه نواخته و پرچمهاى سپاهيان يزيد به علامت پيروزى و دست يازى بر كشتن ريحانهء رسول خدا ( ص ) و سيد جوانان اهل بهشت در اهتزاز
هامش
( 1 ) حياة الامام الحسين : 3 / 324 - 325 .