« اى مردم ! در نزد امير شهادت دهيد كه من نخستين كسى هستم كه تير به سمت اردوى حسين رها كردم . . . »
آن ستمگر فرومايه از سپاهيان خواست تا در نزد امير و رئيسش پسر مرجانه گواهى دهند كه او نخستين كسى است كه به سمت اردوگاه حق ، كرامت و شرف تيراندازى كرده است و پشت سر او تيرها همچون باران از جانب تيراندازان سپاه پسر سعد به روى امام حسين و يارانش باريدن گرفت و كسى از ايشان نماند مگر اين كه تيرى بر او رسيد ، اينجا بود كه امام عليه السلام رو به يارانش كرد و فرمود :
« قوموا يا كرام فهذه رسل القوم إليكم . . . »
« بپاخيزيد ، اين تيرها پيامهاى اين قوم بر شماست . »
پيشاهنگان حق و بزرگان اصحاب امام به آستانهء جنگ شتافتند و بدين ترتيب معركهء جنگ بين دو سپاه آغاز گرديد جنگى كه از بدترين و سهمگينترين جنگهاى روى زمين بود .
( 1 )
شهادت نيكان
سپاهيان حق با لشكريان ضلالت و باطل در برابر هم قرار گرفتند در حالى كه ياران امام حسين عليه السلام با شوق و رغبت با جوانان اهل بيت هر يك به ديگرى پيشى مىگرفتند تا هر چه زودتر به نعمتهاى ابدى آخرت برسند و بدين وسيله جنبش ايمان را رهبرى كردند و در هيچ يك نشانى از ضعف و سستى اراده و ايمان مشاهده نشد . و با فداكاريهاى عظيم خود عظمت اسلام را ثابت كردند ، آن اسلام كه چنين روح پرجنبش را بر ايشان داده بود كه با همهء كمى جمعيّتشان در برابر آن همه درندگان وحشى بايستند و سنگينترين ضربات را بر