عليهما السلام از همهء اولاد امام امير المؤمنين بالاتر بود . « 1 » مردى پرهيزگار و دانشمند « 2 » بود « 3 » و چنان بود كه دلها را به خود جذب كرده و گروهى از مسلمانان به امامت او معتقد شدند كه به كيسانيه معروف شدند و از قديمترين فرقههاى اسلامى هستند و اين گروه به محمد بن حنفيه لقب مهدى داده بودند كه پيامبر گرامى - صلّى اللّه عليه و آله - بشارت آمدنش را داده و او قائم آل محمد ( ص ) است كه پيامبر فرمود در آخر الزّمان قيام مىكند و زمين را پس از آن كه از ظلم و جور پر شده باشد پر از عدل و داد مىكند . از جمله كسانى كه معتقد به امامت محمد بن حنفيّه شدند ، شاعر بزرگ اسلام سيد حميرى است كه معتقد بود او زنده و در كوه رضوى اقامت دارد و آب و عسل در نزد اوست كه در اشعار معروف خود اين مطالب را بيان كرده است .
ألا انّ الائمة من قريش * ولاة الحق اربعة سواهم
علىّ و الثلاثة من بنيه * هم الاسباط ليس بهم خفاء
فسبط سبط ايمان و برّ * و سبط غيّبته كربلاء
و سبط لا يذوق الموت حتى * يقود الخيل يقدمها اللواء
تغيب لا يرى فيهم زمانا * برضوى عنده عسل و ماء « 4 » « 5 »
- بدانيد كه تمام ائمه و زمامداران حق از قريش هستند ، چهار تن از ايشان عبارتند از :
على و سه تن از پسران آن حضرت كه ايشان اسباطند و بر كسى مخفى و پوشيده نيستند ؛ يكى همان سبط ايمان و نيكى - امام مجتبى ( ع ) است و ديگرى همان است كه در كربلا به شهادت رسيد .
هامش
( 1 ) عمدة الطّالب .
( 2 ) حلية الاولياء : 3 / 174 .
( 3 - 4 ) الاغانى : 7 / 245 ، البداية و النّهاية : 9 / 38 .
( 5 ) ناگفته نماند كه شيخ مفيد سرايندهء اين اشعار را كثير بن غره مىداند - م .