تخطي إلى المحتوى الرئيسي

حياة الإمام زين العابدين ( ع ) ( تحليلى از زندگانى امام سجاد ع ) ( فارسي ) — صفحة 146

مساهمون:

ص١٤٦
فمن حاول سدّ خلّته من عندك ، و رام صرف الفقر عن نفسه بك ، فقد طلب حاجته في مظانّها ، و اتى طلبته من وجهها ، و من توجّه بحاجته الى احد من خلقك ، او جعله سبب نجحها دونك فقد تعرّض للحرمان ، و استحقّ من عندك فوت الإحسان . . . « اى خداوندى كه آخرين مقصد حاجتمندانى و اى خدايى كه تنها به لطف تو حاجتمندان به حاجت خود مىرسند ، و اى خدايى كه نعمتهايت را با پول و ماديات نمىفروشى و اى آن كه نعمتهايت را به وسيلهء منّت تيره و ناگوار نمىسازى و اى خداوندى كه با كمك تو مىتوان از همه كس بىنياز شد ولى كسى از تو بىنياز نمىگردد ، اى خدايى كه همه ( به حكم فطرت ) به تو گرايش دارند و كسى از تو رو گردان نيست ، اى بخشنده‌اى كه درخواست بندگان گنجينه‌هاى تو را تمام نكند و اى خدايى كه هيچ اسباب و عللى نمىتواند در حكمت تو تغييرى به وجود آورد ، و اى آن كه نياز نيازمندان از تو قطع نگردد و اى كسى كه اجابت دعاى درخواست كنندگان باعث زحمتت نشود . خداوندا ! تو خودت را به بىنيازى از خلق ستوده‌اى ، در حالى كه از ايشان بىنيازى و خلق را به فقر و نياز توصيف كرده‌اى در حالى كه ايشان به تو نيازمندند ، پس هر كس از تو حاجت طلبيد ، خوب فهميده و حاجتش را از كسى خواسته كه سزاوار بوده است و هر كه به كس ديگرى از مخلوقات عرض نياز كرد و ديگرى را وسيلهء نجات دانست ، بطور يقين خود را در معرض نوميدى قرار داده و سزاوار است تا از احسان تو محروم گردد . » ( 1 ) اللّهمّ ولي اليك حاجة قد قصّر عنها جهدي ، و تقطّعت دونها حيلي ، و سوّلت لي نفسي رفعها الى من يرفع حوائجه اليك ، و لا يستغني في طلباته عنك ، و هي زلّة من زلل الخاطئين ، و عثرة من عثرات المذنبين ، ثمّ