مرا وسيلهء توسّل و اجابت و برآوردن حاجتم قرار ده زيرا كه رحمت تو فراگير است و تو خود كريمى . »
امام عليه السلام ، پس از اين دعا ، حاجت خود را مىطلبد آنگاه به سجده مىرود و در حال سجده مىگويد :
فضلك آنسني و احسانك دلّني ، فاسالك بك و بمحمّد و آله صلواتك عليهم ان لا تردّني خائبا . » « 1 »
« خداوندا ! فضل و كرم تو باعث شده تا من با تو انس بگيرم ، بنا بر اين از تو تقاضا دارم به خاطر محمد و آل محمد - درود و رحمت تو بر ايشان باد - مرا از درگاهت نااميد بازمگردان . »
( 1 ) اين دعاى شريف از شدت توسل و تمسك امام عليه السلام به خدا و ايمان فوق العادهء او حكايت دارد ، براستى كه او به يكتايى خداوند يقين دارد كه او آخرين مقصد حاجتمندان است و اوست كه نعمتها و الطافش را به بندگان ارزانى مىدارد ، و در برابر پول و مال معامله نمىكند و با منت نهادن بر آنها تيره نمىسازد ، با بخشش و كرم اوست كه آدمى بىنياز مىگردد و تمام مردم به احسان او نيازمندند و به كرم او محتاجند ، در حالى كه او از همهگان بىنياز است . و براستى كه هوشيار و آگاه آن كسى است كه براى بر طرف كردن مشكلات و رفع نياز خود تنها به خداى يكتا پناه ببرد و اما آن كسى كه براى رفع مهمات و قضاى حاجاتش به ديگرى رو آورد خود را در معرض نااميدى و از دست دادن احسان و بخشش قرار داده است . امام عليه السلام ناله و زارى در درگاه خدا را با درخواست آمرزش و رضوان از او ، آغاز مىكند و عرض مىكند ، هر چند درخواست او از خداى تعالى مهم باشد نسبت به كرم نامتناهى او كه صاحب
هامش
( 1 ) صحيفهء سجاديه : دعاى سيزدهم .