براستى در اين دعاى شريف ميزان توجه امام عليه السلام به درگاه خدا و توسل آن حضرت نمودار است ، زيرا مىبينيم كه امام نيازمندى و حاجت مبرم خود را به عفو و كرم خداوند ابراز داشته و از او مىطلبند تا از فيض و كرمش محروم نفرمايد و اميدش را نااميد نسازد تا اين كه پس از سعادتمندى به وسيلهء معرفت خدا به شقاوت گرايد ، امام عليه السلام خوارى و زارى خود را در پيشگاه آفريدگار بزرگ چنان ابراز داشته كه بالاترين پرهيزگاران و پناهندگان به خداى تعالى ، ابراز مىدارند .
( 1 )
2 - تنها توجه به خدا
امام عليه السلام از غير خدا گسسته و فقط به خدا توجه و ايمانى راسخ و بدون شائبه داشت و معتقد بود كه تمام سرچشمههاى سود و توانايى به دست خداست و بس و پناهندگى به ما سواى او ، در حقيقت پناه بردن به چيزى بىسود و زيان است . اينك به دعاى آن حضرت گوش فرا مىدهيم :
( 2 ) « اللّهمّ انّي اخلصت بانقطاعي اليك ، و اقبلت بكلّي عليك ، و صرفت وجهي عمّن يحتاج ، الى رفدك ، و قلبت مسألتي عمّن لم يستغن عن فضلك ، و رايت انّ طلب المحتاج الى المحتاج سفه من رايه ، و ضلّة من عقله ، فكم قد رايت يا الهي من اناس طلبوا العزّ بغيرك فذلوا ، و راموا الثّروة من سواك فافتقروا ، و حاولوا الارتفاع فاتّضعوا ، فصحّ بمعاينة امثالهم حازم ، وفقه اعتباره ، و ارشده الى طريق صوابه اختباره ، فانت يا مولاي دون كلّ مسئول موضع مسألتي ، و دون كلّ مطلوب اليه وليّ حاجتي ، انت المخصوص قبل كلّ مدعوّ بدعوتي ، لا يشركك احد في رجائي ، و لا يتّفق احد معك في دعائي ، و لا ينظمه و ايّاك ندائي ، لك يا الهي وحدانيّة العدد ، و ملكه القدرة