در اين صفحهء زرّين به خوبى ميزان توجه امام عليه السلام به خداى تعالى احساس مىشود كه چگونه آن حضرت با تمام وجود و همهء عواطفش متوجه خدا بوده و روى دلش را از غير خدا و همهء مخلوقات كه خود محتاج به بخشش و عطاى او هستند بر تافته است ، زيرا كه اميدوار بودن و آرزو داشتن به غير خدا از نادانى و كجانديشى است . امام عليه السلام تمام امور سودبخش و همهء نيرو را منحصر به خداى تعالى دانسته و كسانى كه عزّت و ثروت و مقام را از راه غير خدا مىطلبند ، سرزنش كرده است زيرا همهء آنان سرانجام نااميد گشته و زيان مىبرند ، همگى خوار ، محتاج و درمانده مىشوند ، بنا بر اين هر كه طالب خير ، عزّت و كرامت است بايد به خدا چنگ بزند و از غير خدا بگسلد كه حقيقت همه چيز در دست اوست و اما غير او در تمام دوران زندگيش قابل ترحم است و در تمام امور و افعالش مقهور است . . . اين دعاى شريف بيانگر ايمان راستين و حقيقت توحيد و يكتاپرستى است .
( 1 )
3 - عرض حاجت به پيشگاه خدا
از جمله آثار توجه آن حضرت به خداى تعالى آن است كه فقط حاجت خود را از او مىطلبد زيرا او منبع فيض ، رحمت و احسان است و همواره متوجه خدا بوده و به وسيلهء اين دعاى شريف او را مىخواند :
« اللّهمّ يا منتهى مطلب الحاجات ، و يا من عنده نيل الطّلبات ، و يا من لا يبيع نعمه بالأيمان ، و يا من لا يكدّر عطاياه بالامتنان ، و يا من يستغنى به ، و لا يستغنى عنه ، و يا من يرغب اليه ، و لا يرغب عنه ، و يا من لا تفني خزائنه المسائل ، و يا من لا تبدّل حكمته الوسائل ، و يا من لا تنقطع عنه حوائج المحتاجين ، و يا من لا يعنّيه دعاء الدّاعين ، تمدّحت بالغناء عن خلقك ، و انت اهل الغنى عنهم ، و نسبتهم الى الفقر ، و هم اهل الفقر اليك ،