( 1 )
توجه به خدا
از بارزترين خصلتها و خصوصيات ذاتى امام عليه السلام توجه به خدا و گسستن از خلق بود و اين ويژگى در مناجاتها و دعاها و عبادات آن حضرت كه بيانگر نهايت ارتباط وى با خداوند آفريدگار و هستىبخش مىباشد ، تجسّم يافته است .
امام عليه السلام كمال توجه را به خدا داشته و تمام امور و مقاصد خود را به او واگذار كرده بود و هيچ مشكلى براى او پيش نمىآمد مگر آن كه به درگاه خدا مىناليد و يقين داشت كه توسّل به ديگرى جز نااميدى و خسران نتيجهاى ندارد . مورّخان نقل كردهاند كه امام عليه السلام عبور مىكرد ، مردى را ديد كه بر در خانهء يكى از ثروتمندان نشسته است ، رو به او كرد و فرمود :
- « چرا در منزل اين خوشگذران ستمگر نشستهاى ؟ » - « به خاطر گرفتارى - يعنى تنگدستى و بيچارگى - » « برخيز ! تا تو را به در خانهء كسى ببرم كه از در اين خانه بهتر است و به صاحب خانهاى راهنمايى كنم كه از اين بهتر است . »
آن مرد از جا برخاست و امام ( ع ) او را به همراه خود برد تا در مسجد پيامبر خدا ( ص ) رساند ، آنگاه رو به وى كرد و فرمود :
« رو به قبله بنشين ، و دو ركعت نماز بخوان ، سپس دست به دعا به پيشگاه خداى تعالى بردار و بر پيامبر ( ص ) صلوات بفرست و آنگاه تا آخر سورهء حشر و شش آيه از اول سورهء حديد و دو آيه از اول سورهء آل عمران را بخوان و بعد از خداى سبحان حاجتت را بخواه كه چيزى نخواهى خواست مگر آن كه برآورده مىسازد . » « 1 »
هامش
( 1 ) الجنّة الواقية و الجنّة الباقيهء كفعمى : ص 190 خطى موجود در كتابخانهء آقاى حكيم بشمارهء مسلسل 1272 .