تبعيّت [ 1 ] و انتصار نموده بتلفيق « 1 » ملفّقات « 2 » و تلقيف « 3 » ملقّفات « 4 » اجترا ، و بمصداق « عند النّوى يكذبك الصّادق » « 5 » براى هر بينوا غرس نواى « 6 » صد گونه افترا مىكرد ، و لا جرم در زير فلك از جرم آفتاب جرم بر فلك اسناد مىداد ، و لا بد بضرب چوب ، درخت افترا را براى خوب و بد به دو صد گونه شاخ و برگ مىآراست ، و فقير عريان « افقر من العريان » و « افلس من ابن المذلّق » « 7 » كه از افلاس ، الفآسا نقطهء فلسى « 8 » نداشت ، آلاف الوف باسم او حواله مىشد ، بايلام « 9 » اسواط « 10 » و عذبات « 11 » عذاب [ 2 ] از ماء عذب « 12 » زندگى دست مىشست ، باز از [ 3 ] شكنجه و تعذيب « اعضّ به الكلاليب » « 13 » اعذاب « 14 » و تعذيب « 15 » نمىجست [ 4 ] . مع هذا اهل و عيالش روى خلاص نديده جائع « 16 » و معلول « 17 » بوهق « 18 » مقيّد و مغلول « 19 » گشته
هامش
[ 1 ] - ط ، و تبعيت .
[ 2 ] - ط ، اضافه دارد : دينارى حصول و وصول نيافته .
[ 3 ] - ط ، و از .
[ 4 ] - نو ، ط ، اضافه دارد : و بجاى هميان عين ، عين هميان بر روى ظهور آورده لهبات لهيات نقد جان مىسپرد .
( 1 ) - دو درز سخن را بهم آوردن ( ر ب )
( 2 ) - ج ملفقه ، سخنهاى دروغ آراسته و مزخرف . ( ر ب )
( 3 ) - سخن در زبان كسى انداختن ( كنز اللغات )
( 4 ) - اسم مفعول قياسى از تلقيف . ر ك ح قبل .
( 5 ) - براى راستگويى مثل زنند كه گاهى نيازش به دروغ گفتن افتد . نوى ، سفر ( ر ك مجمع الامثال ) .
( 6 ) - نواة ، هسته .
( 7 ) - و با ( دال ) نيز روايت شده و او مردى از بنى عبد شمس بود و پدران و اجداد او نيز بافلاس معروف بودند .
( 8 ) - پشيز ( ر ب ) .
( 9 ) - درد رسانيدن ( ر ب ) .
( 10 ) - ج سوط ، تازيانه .
( 11 ) - ج عذبة ، چابق تازيانه ( ر ب ) .
( 12 ) - گوارا
( 13 ) - بگذار سگان او را بگزند ( ر ك مجمع الامثال ) .
( 14 ) - بازداشتن از چيزى ( لسان العرب ) .
( 15 ) - بازداشتن ( ر ب ) .
( 16 ) - گرسنه .
( 17 ) - بيمار .
( 18 ) - كمند .
( 19 ) - بسته .