عبوثران شرّ « 1 » » « طمعوا ان ينالوه فاصابوا سلعا وقارا » « 2 » . زمان خلافتش نخل آفت شد ، و ايّام پادشاهيش مخّ آفت و مخافت . عهد مناعتش معهد متاعب آمد [ 1 ] و مهد راحتش مهاد مصائب و مصاعب .
ليس البليّة فى ايّامنا عجبا * انّ السّلامة فيها اعجب العجب « 3 »
از جملهء مخترعات شيمهء نادرهء [ 2 ] كارش اينكه بمدلول « لا ينبغى للملك ان يجرى على لسانه عدد اقلّ من الف » « 4 » ، اختراع الف كرده هر لك را كه پنجهزار تومان ايران باشد يك الف [ 3 ] ناميده من المغرب الى المغرب « 5 » ، و از ابتداى مجلس تا انتها چون الف ابتدا و انتها « 6 » ابتدا و انتهاى سخنش جز بذكر الف « 7 » الف « 8 » نبود ، و بمقاليد اغاليط « 9 » ابواب ابواب « 10 » گشاده داشت ، و دكّاكين « 11 » دكّاكين [ 4 ] « 12 » تعدّيش را رواج و رونقى در كار پديد آمد .
هامش
[ 1 ] - ط ، آمدند .
[ 2 ] - يو ، نو ، نادر .
[ 3 ] - ط ، لك .
[ 4 ] - ط ، ندارد .
( 1 ) - عبوثران كار سخت . و ناخوش . و شر بود . ( اقرب الموارد ) در مجمع الامثال ، وقعوا فى عاثور شر ، يعنى افتادند بدانچه رهايى از آن ممكن نيست .
( 2 ) - سلع درختى است تلخ ، و قار نيز چنان بود . براى كسى مثل زنند كه آنچه را خواسته است نيافته ( از مجمع الامثال )
( 3 ) - نيست سختى در روزگار ما شگفت بلكه سلامت در آن بسيار مايهء شگفتى است .
( 4 ) - سزاوار نيست پادشاه را كه بگذرد بر زبان وى شمارهاى كمتر از هزار .
( 5 ) - از سپيدهدم تا شامگاه .
( 6 ) - چون ابجد به ( الف ) آغاز و به ( آ ) ختم مىشود .
( 7 ) - هزار .
( 8 ) - يار ( ر ب ) .
( 9 ) - ج اغلوطه بضم اول و سوم و سكون دوم ، سخن غلط ( ر ب ) .
( 10 ) - غايت حساب ( لغتنامه ) .
( 11 ) - ج دكاك ، كوبنده .
( 12 ) - ج دكان . ( ر ب )