« وَ تَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبالِ بُيُوتاً فارِهِينَ »
« 1 » ، و غفلت گزين مكامن « 2 »
أَ تُتْرَكُونَ فِي ما هاهُنا آمِنِينَ »
« 3 » ، و مفتون غرور
« وَ نَعْمَةٍ كانُوا فِيها فاكِهِينَ »
« 4 » مىبودند .
و كان لهم فيها حصن حصين و مكان مكين « 5 » و ركن ركين و كنّ كئين « 6 » و مسند مشيّد و مهاد مهيّد « 7 » و ربع وسيع و مربع و شيع « 8 » و مرتع خيول و مسمع طبول « 9 » و مجرّذ يول و مجرى سيول فى المشتاء و المصيف و الملحمة و المضيف « 10 » . پس فوجى از دليران مزمهرّ « 11 » با وجه مكفهرّ « 12 » به قلع و قمع آن گروه پرداخته ايشان را
« بِماءٍ مُنْهَمِرٍ »
« 13 » از شماريخ « 14 » مشمخرّ « 15 » منحدر و مشفترّ « 16 » و در غمرات « 17 » خذلان منغمر « 18 » و ايام زندگى را بر ايشان
« يَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ »
« 19 » و بقايا پراكنده و بركنده
« كَأَنَّهُمْ جَرادٌ مُنْتَشِرٌ »
« 20 »
« أَعْجازُ نَخْلٍ مُنْقَعِرٍ »
« 21 » ساختند ،
« وَ لَقَدْ صَبَّحَهُمْ بُكْرَةً عَذابٌ مُسْتَقِرٌّ »
« 22 » .
هامش
( 1 ) - و مىتراشيد از كوهها سكونت جاى زيركانه ( آيهء 149 سورهء شعرا ) .
( 2 ) - ج مكمن كمينگاه .
( 3 ) - آيا واگذاشته مىشويد در آنچه هستيد اينجا آسوده ؟ ( آيهء 146 سورهء شعرا ) .
( 4 ) - و نعمتى كه بودند بدان شاد . ( آيهء 26 سورهء دخان ) .
( 5 ) - و بود ايشان را در آن ، قلعهاى محكم و جايگاهى استوار .
( 6 ) - و ركنى بلند و استوار و پوششى فروپوشنده .
( 7 ) - و تكيه گاهى محكم و بسترهاى اصلاح شده .
( 8 ) - و جايگاه فراخ و بهارگاههاى پرچين شده .
( 9 ) - و چراگاه اسبان و شنيدن جاى ( آواز ) طبلها .
( 10 ) - و جاى كشيدن دامنها ( تفرجگاهها ) و جريان سيلها در زمستان جاى و تابستان جاى و جنگ و مهمانى .
( 11 ) - سخت خشم ( ر ب ) .
( 12 ) - تيره . ترش ( از ر ب ) .
( 13 ) - مانند آبريزان ( از آيهء 11 سورهء قمر ) .
( 14 ) - ج شمراخ بكسر اول و سكون دوم ، سر كوه ( ر ب ) .
( 15 ) - كوه بلند .
( 16 ) - دامن بكمر زده ( ر ب ) .
( 17 ) - ج غمرة بفتح اول و سوم و سكون دوم ، گرداب . سختى .
( 18 ) - غرق شونده ، فرورونده .
( 19 ) - روز شوم كه شومى آن پيوسته بود ( از آيهء 19 سورهء قمر ) .
( 20 ) - گويا آنان ملخهاى پراكندهاند ( از آيهء 7 سورهء قمر ) .
( 21 ) - و تنههاى خرماى بركنده شده ( از آيهء 20 سورهء قمر ) .
( 22 ) - و هرآينه بامداد آمد آنان را عذابى قرار گرفته ( از آيهء 38 سورهء قمر ) .