تخطي إلى المحتوى الرئيسي

دره نادره ( تاريخ عصر نادرشاه ) ( فارسى ) — صفحة 225

مساهمون:

ص٢٢٥
گرديدى ، و قاف « 1 » الرّقاب « 2 » بغاة در وقاف « 3 » صرامت « 4 » با تيغ ملامت [ 1 ] قفا الدّهر « 5 » قفا خاريدى « 6 » . ناوك دل‌دوز راست‌نشان بسان الف ، الف « 7 » با عين « 8 » اعدا گرفت و رايت منكوس دشمن سست رأى در آن عرصهء قيامت از
« كَمَنْ باءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ »
« 9 » ، از حملات يلان آهن‌خاى « 10 » هيئت [ 2 ] باى معكوس يافت . غين « 11 » عين « 12 » عدو ، از امتزاج دم به هايهاى ساكب « 13 » دمع [ 3 ] « 14 » گرديد ، و پشت نون « 15 » در زير اقلام مقالم رماح « 16 » و قوايم مراكب به شكل دايرهء نون خميد . تا افول مهر منير بىحرف [ 4 ] « 17 » حرف جنگ و ستيز با حرف « 18 » شمشير تيز در ميان بود .
حروف هجاء النّاس فيه ثلاثة * جواد و رمح ذابل « 19 » و حسام
هامش
[ 1 ] - يو ، اين جمله را ندارد . [ 2 ] - يو ، خاهيان . عت : خائبات . [ 3 ] - نو ، ط ، اضافه دارد : بل عين عدم دمع . [ 4 ] - نو ، ط ، اضافه دارد : و من الناس من يعبد اللّه على حرف . ( 1 ) - موى آويزان در پشت گردن ( المنجد ) . ( 2 ) - ج رقبة ، گردن . ( 3 ) - با كسى فرا ايستادن در پيكار ( ر ب ) . ( 4 ) - دليرى ( ر ب ) . ( 5 ) - طول زمان ( ر ب ) . هميشه . ( 6 ) - قفا خواريدن ، شرمنده شدن ( غياث ) . ( 7 ) - خو گرفتن ( ر ب ) . ( 8 ) - چشم . ( 9 ) - مانند كسى كه بازگردد به خشمى از خدا ( از آيهء 156 سورهء آل عمران ) . ( 10 ) - پرزور دلير . ( 11 ) - ابر ( ر ب ) ( 12 ) - چشم و غين عين اضافهء تشبيهى است . ( 13 ) - ريزنده . ( 14 ) - اشك ( 15 ) - ماهيى كه گاو زمين را بر پشت دارد . و نيز بمعنى دوات است . ( 16 ) - مقالم الرمح ، تنديهاى نيزه ( ر ب ) . ( 17 ) - بىسخن ، بىگفتگو . ( 18 ) - تيزى ( ر ب ) . ( 19 ) - قنّا ذابل ، نيزهء باريك چسبيده پوست ( ر ب ) .