شمرده بعون خالق حالق « 1 » با جند حيد « 2 » شكوه ، اوّلا در عارض « 3 » كوه از عين تهوّر استيناف مصاف كرده از شفار « 4 » سيف هبار « 5 » و غرار [ 1 ] « 6 » رمح « 7 » خونبار مدلول
« هذا عارِضٌ مُمْطِرُنا »
« 8 » بر عارض دشت و عروض « 9 » كهسار آشكار ساختند ، پس بعروض « 10 » كلام « همّة الرّجال تقلع الجبال » « 11 » با فوج راجل « 12 » عزم راكب « 13 » نموده نقل منقلهء « 14 » مثقله « 15 » به منقل « 16 » جذل [ 2 ] « 17 » و ايقاد [ 3 ] « 18 » منقل [ 4 ] « 19 » جدل كردند . قمّهء « 20 » زمهريرى قلل از آتشافروزى بغدقاندازان « 21 » بطل كرهء نار گشته هر كل زمينى از شقايق « 22 » جبل با تيغ ضيمرانى [ 5 ] « 23 » ارغوانستان و شقايق زار شد ، و از دود تفنگ عكس لاله در چرخ نيلوفرى چون طرّهء سنبلمويان تيره و تار . جمعى [ 6 ]
هامش
[ 1 ] - عت ، مبادر غرار .
[ 2 ] - ط ، جدل .
[ 3 ] - عت و ايقاء . ط ، ايقاء .
[ 4 ] - يو ، ندارد ، عت و منقل .
[ 5 ] - تمام نسخ ضميرانى
[ 6 ] - ط ، و جمعى .
( 1 ) - خالق حالق ، آفرينندهء كوه بلند ( از ر ب ) .
( 2 ) - برآمدگى و تغدى كوه ( ر ب ) .
( 3 ) - هر دو جانب ( ر ب ) دره .
( 4 ) - ج شفره ، بفتح اول ، تيزى شمشير ( ر ب ) .
( 5 ) - بران ( ر ب ) .
( 6 ) - دم تير و نيزه و شمشير ( ر ب ) .
( 7 ) - نيزه ( ر ب ) .
( 8 ) - اين ابريست باراندهنده ما را ( از آيهء 23 سورهء احقاف ) و در آن داستان قوم عاد است كه چون ابر عذاب را ديدند پنداشتند ابر بارانست .
( 9 ) - راه در كوه ( ر ب ) .
( 10 ) - مضمون ( ر ب ) .
( 11 ) - همت مردان بر مىكند كوه را . در تمام نسخ همة آمده است .
( 12 ) - پياده .
( 13 ) - سر كوه ( ر ب ) .
( 14 ) - منغلاى ، مقدمة الجيش ( اشنيغگاس ) كلمهء تركى است
( 15 ) - گرانبار ( از ر ب ) .
( 16 ) - راه در كوه ( ر ب ) .
( 17 ) - سر كوه و نمايان از آن ( ر ب ) .
( 18 ) - افروختن آتش .
( 19 ) - آتشدان .
( 20 ) - بالاى هر چيز ( ر ب ) .
( 21 ) - تفنگ .
( 22 ) - ج شفيفه ، شكاف ميان دو كوه ( ر ب ) .
( 23 ) - مانند ضيمران ، ريحانى به رنك سپرغم . قرمز ، خونين .