شعر :
قالوا تصاهلت الحمير [ 1 ] فقلت إذ عدم السّوابق « 1 » * خلت [ 2 ] الدّسوت من الرّخاخ ففرزنت تلك البيادق « 2 »
و از زفّ « 3 » زفزف « 4 » ستم و جفجف « 5 » جفا ، رياض « 6 » جنّت اثر ايران را ارض نفنف « 7 » وقاع صفصف « 8 » ساخت ، و ساحت صفاهان را از صفا و نزهت پرداخت .
« لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَ بِيَعٌ وَ صَلَواتٌ وَ مَساجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ »
« 9 » از ردائت « 10 » ذات ، و درن « 11 » درون دادار داراى ، و داور دادآور دوران آرا را ، دود از دوده در آورد [ 3 ] ، و با سرشت بد و طويّت « 12 » فاسد مالك سرير جم و غاصب حق خديو عالم شد ، و نظم جند « 13 » و جيش « 14 » و نضد « 15 » خصب « 16 » و عيش و سلك ملك و ملك [ 4 ] ، و سمط « 17 » بحر و فلك « 18 » خلل جست ،
هامش
[ 1 ] - نو ، الجهر .
[ 2 ] - عت ، خلست .
[ 3 ] - ط ، بر آورد .
[ 4 ] - عت ، اضافه دارد و ملك .
( 1 ) - گفتند خران يكديگر را بانگ دادند پس گفتم گاهى كه اسبان پيشرو نابود شدند .
( 2 ) - تهى ماند دشتها از شتر ( و در آن ايهامى است بمعنى ديگر كلمه و آن دست قمار است ) پس اين پيادههاى شطرنج فرزين شدند .
( 3 ) - مص نيك وزيدن باد . ( ر ب ) .
( 4 ) - باد تند پيوسته . ( ر ب ) .
( 5 ) - باد تند ( ر ب ) .
( 6 ) - ج روضة ، باغ .
( 7 ) - دشت . ( ر ب ) .
( 8 ) - قاع صفصف ، زمين هموار بىگياه . قاع صفصف كردن جائى يا شهرى را ، غارت كردن و با خاك يكسان نمودن . ( لغد ) .
( 9 ) - هرآينه ويران شده بود صومعهها و معبدها و نمازها و مسجدها كه ياد مىشود در آنها نام خدا . ( از آيهء 41 سورهء حج ) .
( 10 ) - تباهى ( ر ب ) .
( 11 ) - ريم ، چرك .
( ر ب ) .
( 12 ) - ضمير ، نيت ( محيط المحيط ) .
( 13 ) - لشكر . ( ر ب ) .
( 14 ) - لشكر ( ر ب ) .
( 15 ) - چيدن متاع بر روى يكديگر . و اينجا مقصود ترتيب و نظم است .
( 16 ) - بسيارى نبات و فراخى سال و حال و بسيارى خير . ( ر ب ) .
( 17 ) - رشته .
( 18 ) - كشتى .