جعفريرا ، كه از مذاهب حقّه است ، قبول نموده ، قضاة و علما و افنديان كرام روم اذعان 1333 كرده آن را خامس مذاهب شمارند .
دوم اينكه : چون در كعبهء معظمه اركان اربعهء مسجد الحرام بائمّهء مذاهب اربعه تعلق دارد ، ائمّه مذهب جعفرى در ركن شافعى با ايشان شريك بوده ، بعد از ايشان عليحده با امام خود بآيين جعفرى نماز گزارند .
سيّم اينكه : هر ساله از طرف ايران امير حاجّ تعيين شود كه بطريق امير حاجّ مصر و شام ، در كمال اعزاز و اكرام حجّاج ايران را بكعبهء مقصود رساند و در دولت عليّه عثمانيه امير حاج ايران تالى امير حاج مصر و شام باشد .
چهارم اينكه : اسراى دو مملكت در نزد هركس بوده باشند مطلق - العنان بوده بيع و شرى برايشان روا نباشد .
پنجم اينكه : وكيلى از دولتين در پاىتخت يكديگر بوده امور مملكتين را بر وفق مصلحت فيصل ميداده باشند ، كه باينوسيله رفع اختلاف صورى و معنوى از ميانهء امت حضرت سيّد الثقلين ( ص ) گشته ، منبعد بمقتضاى
« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ »
« 1 » رسم الفت و برادرى فيما بين اهالى روم و ايران مسلوك باشد . امناى دولت ابدپيوند عثمانى چند مطلب را كه عبارت از تعيين امير حاج و اطلاق اسراى جانبين و بودن وكيل در مقرّ دولتين باشد قبول و حقّيت مذهب جعفرى را تصديق كرده ، باقى مواد را بمحاذير شرعيه و معاذير ملكيه موقوف ساخته بودند . ايلچيان ذيشان مخصوص اين مطلب از طرفين آمد و شد كرده ، از ان طرف اقامهء اعذار و ازين طرف بردّ اعتذار ببرهان ساطعه و حجج قاطعه القاء و اظهار جواب ميشد . چون در عرض هفت هشت سال اين مقدّمات بآمد و شد سفرا صورت انجام نيافت درين سال خجستهفال تنگوزئيل ، كه موافق هزار و پنجاه و پنج هجرى مىباشد ، كوكبهء همايون قاآنى و اردوى ظفر مقرون خاقانى بعزم اينكه در خاك روم خالى از
هامش
( 1 ) - سوره 49 ، آيه 10 : « جز اين نيست گروندگان برادرند »