ص 50 :
س 1 : تو : فرصت غنيمتى است . س 2 : سل : كه به هروقت در دام افتد . س 2 و 3 :
تو : و مختصر مهماتى نيست كه در اكرام و اعزاز . س 3 و 4 : تو : فخر الدّوله فرمود تا در ابواب المال جرجان . س 4 و 5 : سل : از ارتفاع آن نواحى دادند . س 5 : سل : مصالح لشكر خرج كند . س 5 و 6 : تو : آن زمستان آنجا مقام كردند ؛ سل : در آن جايگه مقام كردند . س 6 و 7 : سل : موسم حركت لشكر برسيد . س 8 : سل : و سيف الدّين محمود .
س 8 : سل : « به نيشابور » ندارد . س 9 : سل : در حق عبد اللّه بن عزيز . س 9 و 10 : سل :
تغييرى خاسته است و او را متّهم كردند . س 10 : تو ، سل : پيش نوح تضريبى مىكند .
س 12 : سل : بر وزير خويش اشعار خوف . س 12 : تو : بدين رتبت به دو رسد .
س 14 : سل : سيف الدّوله بر اين حال واقف شد . س 14 و 15 : سل : و در جانب او و براءت خويش . س 17 : سل : عد اللّه بن عزيز از خوف . س 20 : تو : و امير سيف الدّين و ناصر الدّين . س 21 : سل : و انصاف و رأفت و معدلت . س 22 : ا : قوانين جور باطل گردانيدند . س 22 و 23 : تو : ايّام فتور عهد آل سيمجور . س 23 : سل : بلاد خراسان منسوخ . س 24 : سل : ولايت معمور گشت . س 24 : تو : كاروان بخارا و ارباب بضاعت .
ص 51 :
س 3 : تو : عزم كرد كه يك چند به هرات . س 5 : تو : ابو على و فايق فخر الدّوله نوشتند . س 6 : سل : وجوه مصارف خويش . س 6 : سل : خويش صرف كند .
س 9 و 10 : تو : غرارت آب مردم را شگفت آيد . س 13 : سل : ما را وسعت مؤنت .
س 14 : تو : از اعمال با تدبير . س 15 : تو : مضاف گشتى حابى ( حرفها بىنقطه ) .
س 19 : سل : راى زدند . س 21 و 22 : تو : اگرچه هايل نمايد و عنقريب . س 22 : سل :
به نشابور بايد رفت . س 24 : تو : به حوادث آبستن اكنون .
ص 52 :
س 1 : سل : و لشكريان به عفونت . س 2 و 3 : تو : فصل خريف در رسد .
س 4 : سل : عامه را اين سپاه . س 4 : تو ، سل : اين راى موافق آمد . س 7 : سل : در ظلمت اين حادثه و طبيبى در معالجت آن نايبه . س 11 : تو ، سل : و اهتمام به مناظم