سادسهم سلطان السلاطين معزّ الدّنيا و الدّين [ ابو الحارث ] سنجر بن ملكشاه بن الپارسلان بن چغرىبك
سلطان سنجر پادشاهى بود از آل سلچوق ممتّع به طول عمر و طيب عيش و نشر ذكر و جمع مال و فتح بلاد و قمع اضداد و تسليت عباد و ترتيب اجناد و ظفر و مراد ، خداىترس و شرمگين ، جواد ، كريم ، رعيّتدوست سپاهدار بود .
فرّ كيان و آيين خسروان و اهبت جهاندارى و قواعد شهريارى نيكو دانستى ، و ناموس ملك در همه وقتى نگاه داشتى . و اگرچه در جزويّات امور سادهدل بودى ، امّا رايى صايب و عزيمتى صادق داشت . در وقت لشكر كشيدن و با خصم مصاف دادن ، مراسم و دقايق آن به شرط داشتى .
و از ابتداى عهد كه به خراسان ملك شد از قبل برادر ، بركيارق ، تا چهل سال نوزده فتح بكرد . در هيچوقت او را وهنى نرسيد ، و شكستى نيفتاد ، و دار الملك غزنه كه از اولاد سلچوقيان هيچكس قصد آن نكرد ، بگرفت ، و از فرزندان محمود يكى را به ملكى بنشاند ، كه نام او بهرامشاه بن مسعود بود ، و هرروز قرار افتاد كه هزار دينار از فرضهء شهر به خزانه مىرساند ، و عاملى از براى تحصيل اين مال آنجا نصب كرد و بنشاند ، و ملك سمرقند همچنين بگرفت ، كه بعد از وفات بركيارق احمد خان عاصى شده بود .