س 19 : سل : سلطان نيات بغداد را . س 19 : سل : جمله در قلم خود گرفت ؛ تا : جمله با قلم خود گرفت . س 20 : سل : دولت عبّاسيان زيادت شد . س 21 : سل : به جانب آذربايجان رفت و . س 22 : تو ، تا ، سل : قتلمش را به موصل فرستاد و به ديار ربيعه و شام . س 24 : سل : تا سيّده را خواهر خليفه از براى او بخواهد .
ص 20 :
س 1 : تا : دست بوّاب . س 2 و 3 : سل : و اين خطبه را اجابت كرد . س 2 : تا : به خطبة خواهر . س 3 : تا ، سل : قاضى القضاة بغداد را با مهد سيّده بفرستاد .
س 3 و 4 : سل : تا در محروسهء تبريز . س 4 : تا ، سل : چهار درم نقره و يك دينار زر همچون مهر ( تا : « همچون » ندارد ) . س 6 : سل : چون مهد به تبريز رسيد . س 6 : تا : به تبريز رسيد شهر آيين بستند . س 8 تا 11 : سل : به دار الملك باشد در ميانه رنجى برو مستولى شد اسهالى باديد آمد و به هيچ دارو . س 9 : تا : مستولى شد و اسهالى بازديد آمد و به هيچ دارو امساك نمىپذيرفت . س 11 و 12 : تا ، سل : و هم در آن تاريخ از دار دنيا برفت . س 13 : سل : همچنان به مهر و به ديگرى ( ؟ ) ؛ تو ، تا : به مهر و بكرى با بغداد . س 15 : سل : و او در مرو بود . س 16 و 17 : سل : وفات طغرل بيك شنيد . س 21 : تو ، سل : با الپارسلان ملاقات افتاد ، « او را » ندارد . س 21 و 22 : تا :
افتادگى دارد ، عبارت « او را ملاقات افتاد . . . الب ارسلان » ندارد . س 22 : سل : اسب قيلمش خطا كرد . س 23 : سل : همه را بكشتند . س 24 : سل : اگرچه خورد بود .
س 24 : تو ، هلاك كنيد ؛ سل : هلاك كنند .
ص 21 :
س 2 : سل : ايشان را به سرحد مملكت فرستاد ، « الپارسلان » ندارد . س 4 : سل :
ديار بكر معيّن كردند ، « و رها » ندارد . س 5 : سل : در ذى الحجه اين سال . س 5 و 6 : تا ، سل : سليمان برادر را بر كنار گرفته . س 6 : سل : عراق و خراسان . س 7 : تا ، سل :
ابو طالب طغرل بيك محمّد . . . س 10 : تا : در سنهء خمس و خمسين و اربعمايه ، « نماند » ندارد . س 11 : سل : طغرل بيك . س 13 : تو : مثل مرد بيمار ؛ سل : مثل مردى