معناى حسنه
« حسنه » به هر نعمت خوشايند و شادكننده گويند كه به انسان مىرسد و سيئه ضد آن است . حسنه شامل نعمت دنيا و آخرت هر دو مىشود . حسنه مخصوص يك امر نيست بلكه در طاعت و شفاعت و پيروى از رهبر نيز مطرح است . ( قريشى ، علىاكبر ، قاموس قرآن ، 1352 ، ج 2 ، ص 135 )
از حضرت صادق ( ع ) ، در تفسير آيه « ربنا آتنا فى الدنيا حسنه » روايت شده كه فرمود : حسنه آخرت خشنودى خدا و بهشت است و حسنه دنيا وسعت روزى و خوش اخلاقى است .
در روايت ديگرى از آن حضرت نقل شده كه فرمودند : حسنه در دنيا ، خشنودى خداوند و وسعت روزى و خوش اخلاقى و در آخرت بهشت است . ( علامهطباطبايى ، محمدحسين ، تفسير الميزان ، 1363 ، ج 2 ، ص 116 ) در فرمايش دوم امام صادق ( ع ) خشنودى خدا را در مورد مصاديق دنيوى حسنه ذكر فرمودند و اين نشان مىدهد كه خشنودى و رضاى خدا هم در دنيا و هم در آخرت ممكن است حاصل شود گرچه ظهور تام و اكمل آن در آخرت است و لذا رضاى خداوند هم نعمت دنيوى مىتواند باشد و هم نعمت اخروى . از امام على ( ع ) روايت شده كه حسنه در دنيا ، زن شايسته و در آخرت حور العين است . ( همان )
از احاديث فوق جامعيت مكتب تربيتى اسلام روشن مىشود كه تا چه اندازه بر اهميت نيازهاى دنيوى و رفاه دنيوى و تأمين نيازهاى طبيعى و
تعليم و تربيت از ديدگاه امام سجاد ( ع ) بررسى اجمالى نكات تربيتى دعاى مكارم الاخلاق ( فارسى ) — صفحة 264
مساهمون: محمد جواد لياقتدار
ص٢٦٤