اعتقاد به فطرت پاك كودك داشت ) بود و بر خلاف مسيحيان ديگر كه شرارت را در انسان پيروز مىدانستند او ، خير را در انسان پيروز مىدانست ( ماير ، تاريخ فلسفه تربيتى ، ص 278 ) . در مورد ارزش دنيا و آخرت و رابطه آنها و اينكه اسلام جهت آخرتگرايى اش به معناى نفى حيات دنيوى و فعاليت و تحرك نيست ، به نقل حديثى از امام حسن مجتبى ( ع ) اكتفا مىكنيم :
« كن لدنياك كانك تعيش فيها ابدا و كن لاخرتك كانك تموت غداً »
( مطهرى ، مرتضى ، سيرى در نهج البلاغه ، 1378 ، ص 311 ) براى دنيايت چنان باش كه گويى جاودان خواهى ماند و براى آخرت چنان باش كه گويى فردا مىميرى .
در پايان آخرين فراز دعا ، جالب است كه امام از فعل متكلم وحده و اول شخص مفرد استفاده مىكنند در حالى كه دو فعل قبلى جمع و متكلم معالغير بود . و خلاصه از خدا طلب مىكنند كه مرا از عذاب آتش برهان و اين عمق تأكيد تربيت اسلامى را مىرساند كه بر بعد اخروى تربيت اهميت قائل است ؛ يعنى تربيت شده مكتب تربيتى اسلام خود را به گونهاى مىسازد و به گونهاى آموزش مىبيند و به گونهاى عمل مىكند تا از آتش اخروى و عذاب اخروى نجات يابد كه البته عذاب اخروى تجسم و تبلور اعمال دنيوى انسان است كه جنبه ملكوتى پيدا كرده و در آخرت مجسم مىشوند . لذا بايد گفت كه ما به خدا پناه مىبريم و از خدا طلب توفيق مىكنيم كه مسير تربيت ما صحيح و سازنده و مفيد و تكامل بخش باشد ؛ چرا كه مربى اصلى و مربى اول تمام موجودات اوست كه رب العالمين است .
تعليم و تربيت از ديدگاه امام سجاد ( ع ) بررسى اجمالى نكات تربيتى دعاى مكارم الاخلاق ( فارسى ) — صفحة 267
مساهمون: محمد جواد لياقتدار
ص٢٦٧