بعد از توانگرى به دست مىآيد ، لذا در جريان تربيت بايد هشيار بود كه كسب و مصرف ثروت مادى در جهت رب و اسم رب و راه خدا باشد تا رنگ الهى پيدا كند و انسان هرگز اسير اين توانگرىها نباشد . به فرمايش قرآن « ان الانسان ليطغى ان رآه استغنى » انسان طغيان مىكند موقعى كه خود را بىنياز مىبيند . ( قرآن مجيد ، سوره علق ، آيه 70 )
فراز پانزدهم
( اللّهمّ الى مغفرتك وفدت و الى عفوك قصدت و الى تجاوزك اشتقت و بفضلك وثقت و ليس عندى ما يوجب لى مغفرتك و لا فى عملى ما استحقّ به عفوك و ما لى بعد ان حكمت على نفسى الّا فضلك فصلّ على محمدٍ و آله و تفضّل على . )
« خدايا به سوى آمرزش تو آمدهام و به عفو و بخشش تو آهنگ نمودهام و به گذشت تو آرزومندم و به احسان و نيكى تو اطمينان دارم . در حالى كه چيزى كه موجب آمرزش تو گردد در من نيست و نه در كردارم چيزى است كه به سبب آن عفو ترا سزاوار شوم . پس از اينكه بر زيان خود حكم كرده ، اعتراف نمودم براى من چيزى جز احسان و نيكى تو نيست . پس بنابراين بر محمد ( ص ) و خاندان او درود فرست و بر من بىعلت و سبب احسان فرما . »