تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تاريخ جهانگشاى جوينى ( فارسي ) — صفحة 584

مساهمون:

ص٥٨٤
مشاهده نكرده باشند مقرّر « 1 » را به تجاوز حدّى نسبت دهند و به شماتتى كه از دنائت و خساست منتج باشد موسوم كنند و قال النّبىّ عليه الصّلاة و السّلام : الشّماتة لؤم « 2 » . و اگر ازين ورطه كسى را خلاص اميد بودى شماتت كه هم از قبل لؤم و ناكسى است لايق نيفتادى :
فقل للشّامتين بنا افيقوا * سيلقى الشّامتون كما لقينا « 3 »
امّا مرد موفّق در هرچ نظر كند از ضمن آن فائده‌اى حاصل كند و ازين حالت تجربهء تمام بردارد و به صالحات اعمال گرايد و هرچ موجبات نقصان و مادّهء خسران او خواهد بود در دنيا و دين تحرّز و تصوّن از آن واجب داند تا در اولى نيك نام و در عقبى راست كام باشد ان شاء اللّه تعالى
تو چنان زى چو بميرى برهى * نه چنان زى كه بميرى برهند
( حكايت خطّ كاتب نسخهء آ ) تمام شد مجلّد دوّم از تاريخ جهانگشاى جوينى حامدا للّه تعالى و مصلّيا على نبيّه محمّد و آله
هامش
( 1 ) - مقرّر : بيان‌كننده ، مقصود خود عطا ملك جوينى است . ( 2 ) - الشّماتة لؤم : شماتت و سرزنش از پستى است . ( 3 ) - فقل . . . به سرزنش‌كنندگان بگو آگاه باشند كه به زودى همانند آنچه را ما ديديم ، مىبينند . ( منسوب به فرزدق و نيز منسوب به مالك بن عمرو الأسدى و نيز منسوب به امام عبد القادر البغدادى )