بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسن مجتبى ع ) ( فارسي ) — صفحة 361

سلام كردند و گفتند : اى كسى كه بعد از جد و پدر و برادر خود بر خلق حجت خدائى . خداى توانا جد بزرگوار تو را در چند موضع بوسيلهء ما امداد نمود . تو را هم بواسطهء ما يارى نموده است . امام حسين عليه السّلام فرمود : وعدهء من و شما در محل قبر و بقعهء من باشد كه كربلاء است و در آن شهيد خواهم شد . هنگامى كه وارد كربلا شدم نزد من بيائيد . ملائكه گفتند : اى حجت خدا ! تو بما دستور بده تا ما اطاعت نمائيم . اگر تو از دشمنى كه با تو ملاقات نمايد باكى دارى ما با تو خواهيم بود ؟ فرمود : آنان به من دست نخواهند يافت و مرا ناراحت نخواهند كرد تا وارد كربلا شوم . سپس گروه‌هائى از جن كه مسلمان بودند بحضور امام حسين مشرف شدند و گفتند : اى سيد ما ! ما شيعه و انصار تو هستيم . هر امرى كه دارى و هر چه كه ميخواهى بما بفرما ! اگر تو ما را بقتل كليهء دشمنانت مأمور فرمائى و در همين مكان باشى ما براى تو كافى خواهيم بود . امام حسين عليه السّلام به آنان جزاى خير داد و فرمود : آيا قرآنى را كه خدا بر جدم نازل كرده قرائت نكرده‌ايد كه ميفرمايد : در هر جا كه باشيد مرگ شما را ميربايد و لو اينكه در برج و باروهاى مرتفع و محكم باشيد « 1 » نيز ميفرمايد : حتما آن افرادى كه قتل براى آنان نوشته شده بسوى محل شهادت خود خواهند رفت « 2 » اگر من در مكان خود بمانم پس اين مردم چگونه آزمايش خواهند شد ؟ و چه كسى در بقعهء من كه در كربلاء است ساكن خواهد شد ؟ در صورتى كه خدا در موقع گسترش زمين آن بقعه را براى من انتخاب نموده و آن را پناگاهى براى شيعيان ما قرار داده و در دنيا و آخرت براى ايشان محل امن و امان خواهد بود .