رسول خدا ( ص ) و عبداللّه بن رواحه روزهدار بودند . « 1 » همسر عبداللّه بن رواحه نيز نقل مىكند : عبداللّه هر وقت از خانه خارج مىشد دو ركعت نماز مىخواند و نيز موقع ورود به خانه دو ركعت نماز مىگزارد و هيچگاه اين عمل را ترك نكرد . « 2 »
ترس از دوزخ
مردان الهى در سراسر زندگى خويش كمتر از موانع و گرفتاريهاى مادّى و طبيعى ترس و وحشت دارند و با كمال شهامت و شجاعت در برابر ناملايمات و سختىها ايستادگى مىكنند ، امّا در برابر عظمت خداى متعال هراسانند و خود را در برابر او مقصّر و گناهكار مىدانند .
نقل شده كه روزى عبدالله بن رواحه گريست و همسرش نيز گريه كرد . عبدالله از همسرش پرسيد : چرا مىگريى ؟ پاسخ داد : براى گريهء تو مىگريم . عبدالله گفت : من يقين دارم كه داخل جهنم خواهم شد ، ولى نمىدانم كه آيا از آن بيرون خواهم رفت يا در آن باقى مىمانم ؟ « 3 »
عشق به شهادت
از مهمترين رموز موفّقيّت و پيروزى در جنگها ، نترسيدن از مرگ و استقبال از شهادت است . زيد بن ارقم ، در بارهء روحيه شهادتطلبى عبداللّه بن رواحه مىگويد : من كودك يتيمى بودم كه تحت سرپرستى عبداللّه بن رواحه زندگى مىكردم . زمانى كه سپاهيان اسلام براى جنگ با روميان عازم موته شدند ، من هم با عبداللّه حركت كردم . در حالى كه لشكريان اسلام به پيش مىرفتند ، عبداللّه اين اشعار را خطاب به شتر خود زمزمه مىكرد :
هامش
( 1 ) . سير اعلام النبلاء ، ج 1 ، ص 167 .
( 2 ) . همان .
( 3 ) . همان ، ج 1 ، ص 170 . اشاره به آيهء شريفهء « وَإِنْ مِنْكُمْ إِلَّا وارِدُها كانَ عَلى رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيّاً » ( مريم ، آيهء 71 ) يعنى هيچ يك از شما باقى نخواهند ماند مگر آنكه در دوزخ وارد شود و اين حكم حتمى پروردگار تو مىباشد .