اسلام ، اهل سنت ، دوازده امام را در كنار خلفاى نخست و ائمه مذاهب چهارگانه دوست مىداشتهاند و به همين دليل نامشان را در اين بزرگترين مسجد دنياى اسلام آوردهاند .
صُفّه
زمانى كه مسلمانان مكه و نواحى اطراف به دستور رسول خدا صلى الله عليه و آله به مدينه هجرت كردند ، آشكار بود كه شهر امكان پذيرايى از تمامى آنان را ندارد . انصار با ايثار و گذشت ، گروه بسيارى از آنان را به خانههاى خود بردند و برخى ، دارايى خود را با آنان تقسيم كردند ، اما برخى از مهاجران ، همچنان بدون سرپناه باقى ماندند . چندى طول كشيد تا مسكن و مأوايى بيابند و كارى را پيشهء خود سازند و درآمدى به دست آورند .
طلحهء انصارى مىگويد : هر مهاجرى كه وارد مدينه مىشد ، اگر رفيقى داشت ، بر او وارد مىشد و اگر كسى را نداشت ، در صفّه منزل مىگزيد . من خود در صفّه اقامت كردم و پيامبر صلى الله عليه و آله روزانه براى ما قدرى خرما مىفرستاد . « 1 »
به هر روى ، اين دسته از مهاجران فقير در قسمتى از مسجد كه براى آنان درنظر گرفته شده بود ، اسكان داده شدند . اين محل ، سقفى داشت تا آنان از تابش خورشيد در امان باشند و بتوانند در سايهء آن بياسايند . برخى از آنان شام را ميهمان انصار بودند ، اما براى خواب به محل صفّه مىآمدند . در بيشتر موارد ، مىبايست به اندك خوراكى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله براى آنان مىفرستاد و بيش از آن در اختيار آن حضرت نبود ، قناعت مىكردند . يكبار ، يكى از آنان گفت كه از بس خرما به ما داده شد ، شكممان آتش گرفت !
تعداد صُفهنشينان درگذر زمان متغيّر بود و كم و زياد مىشد و آنچه به طور پراكنده در كتابهاى سيره آمده و اسامى آنان را به دست داده ، شمارشان را تا هفتاد نفر نشان مىدهد . ابوهريره كه خود پس از سال هفتم به مدينه آمده ، مىگويد : من هفتاد تن ايشان
هامش
( 1 ) . تاريخ المدينة المنوره ، ج 2 ، ص 486