برخى مساحت مسجد را پس از افزايش اين دوره ، تا 7500 متر مربع نوشتهاند . مسجد داراى يك صحن ميانى در وسط و رواقهايى در اطراف بود كه با ستونهاى زيادى سرِ پا نگاه داشته مىشد .
از آنجا كه وليد علاقهء بسيارى به بناى ساختمانهاى زيبا داشت ، دستور داد تا افزون بر بناى مستحكم مسجد ، تزيينات فراوانى در آن صورت گيرد . به گزارش طبرى ، « 1 » وى براى بناى مسجد از قيصر روم استمداد كرد و او نيز افزون بر كمك مالى فراوان ، شامل صد هزار مثقال طلا ، يك صد كارگر ماهر براى وليد فرستاد . با كمك اين افراد بود كه وليد مسجد را به شكل زيبايى ساخت .
در بناى جديد ، افزون بر مستحكم ساختن ديوارها ، سقف را نيز تا 12 متر بالا بردند و دو سقف با فاصله بنا كردند تا در صورت آمدن باران و نفوذ آن از سقف اول ، سقف دوم مانع از رسيدن آب به مسجد باشد . همچنين چهار مئذنه براى مسجد ساخته شد كه يكى از آنها به دليل مُشْرف بودن بر خانهء مروان حكم ، اندكى بعد تخريب گرديد .
در اين زمان ، تزيين مسجد به اين صورت انجام گرفت : ستونهاى سنگى تراشخورده با روكشهاى فلزى ، ديوارهاى بلند و مزيّن به نقوش گچكارى ، كاشىكارى ديوارها ، برپايى مقصورهها ، نقاشى سقف و تزيين آن با چوب ساج ، جايگزينى بنايى مستحكم و سنگى به جاى خانههاى گِلى رسول خدا صلى الله عليه و آله و . . . خلاصه اينكه اين مسجد تبديل به ساختمانى شد كه تا آن زمان در جزيرةالعرب نظير نداشت . از جملهء تزييناتى كه براى نخستين بار صورت مىگرفت ، نقش آيات قرآنى بر روى كاشىها و ديوار مسجد بود كه براى اين كار آيات سورهء والشمس انتخاب شده بود .
طرح تازهاى كه در بناى جديد اعمال گرديد ، يكى ساختن محراب در محلى بود كه رسول خدا صلى الله عليه و آله در آنجا به نماز مىايستاد . ديگرى منارهاى بود كه بر چهار زاويهء مسجد ساخته شد . كارساختمان مسجد از سال 88 هجرى آغاز و در سال 91 هجرى پايان يافت .
هامش
( 1 ) . تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 436 ؛ به نقل از : المسجد النبوى عبر التاريخ ، محمد السيد الوكيل ، ص 119