وضوح استفاده مىشود كه نيّة گناه حرام است و عقاب و عذاب دارد .
( و يؤيّده قوله تعالى . . . )
مؤيدات اخبار داله بر حرمت نيت معصيت
1 - سوره 24 ( نور ) آيه 19 انّ الّذين يحبّون ان تشيع الفاحشة . . . ) « آنهائى كه دوست مىدارند در ميان اهل ايمان كار منكر و فحشاء اشاعه و شهرت يابد در دنيا و آخرت گرفتار عذاب دردناك خواهند شد »
2 - سورهء 2 ( بقره ) آيه 284 ان تبدوا ما فى انفسكم . . . ) « و اگر آنچه از اغراض خير و شرّ در دل داريد آشكار يا مخفى كنيد همه را خداوند در محاسبه شما خواهد آورد . . . »
3 - من رضى بفعل قوم فقد لزمه . . . كسى كه راضى به عمل و فعل قومى بشود آن عمل را به گردن گرفته است .
4 - ما ورد فى تفسير قوله تعالى
فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ
. . . در ذيل آيه 183 سوره آل عمران در كتاب كافى عن الصادق ( ع ) قال كان بين القائلين و القاتلين خمسمائة عام فالزمهم اللّه القتل برضاهم بما قتلوا . ( تفسير الميزان ج 4 صفحه 89 )
5 - آيه
تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً
« اراده و نيّت فساد و گناه مورد محاسبه قرار مىگيرد .
و يمكن حمل الاخبار . . . ( ق صفحه 7 سطر 24 ج صفحه 13 سطر 10 )
مرحوم شيخ دو طريقه و روشى را جهت رفع تعارض و جمع بين دو دسته اخبار مذكور ، معرّفى مىنمايد طريقه اوّل : هر دو طائفه از روايات را بايد از حالت اطلاق بيرون آورده و هركدام را مقيّد نمائيم به اينگونه : روايات عفو ، نيّت معصيت را بطور مطلق معفو نمىدانند بلكه نيّت معصيت زمانى مورد عفو الهى است كه صاحب نيّت پيش از انجام عمل گناه از نيّت و قصد خود ، انصراف حاصل نمايد و اخبار دالّه بر حرمت نيّت معصيت ، در مورد خاصّ نيّت معصيت را حرام مىدانند آنگاه كه صاحب نيّت ، از نيّت بد و قصد سوء خود انصراف حاصل نكند و تا مادامىكه از انجام معصيت عاجز نشده بر نيّت پليد خود باقى مىباشد . بنابراين هر دو طائفه از روايات نسبت بهم تعارض و تنافى ندارند . طريقه دوم :