من خلاف الحقّ « فلا إثم عليه » أي على الموصى إليه أن يبدّ له إلى الحقّ و إلى ما يرضى اللّه به من سبيل الخير .
باب أن الوصي اذا كانت الوصية في حق فغيّرها فهو ضامن ( 3842 ) 3 - محمّد بن يحيى ، عن أحمد بن محمّد ، عن ابن محبوب ، عن محمّد بن مارد قال : سألت أبا عبد اللّه عليه السّلام عن رجل أوصى إلى رجل و أمره أن يعتق عنه نسمة بستّمائة درهم من ثلثه فانطلق الوصيّ فأعطى الستّمائة درهم رجلا يحجّ بها عنه . قال : فقال : أرى أن يغرم الوصيّ من ماله ستّمائة درهم
شرح
خداوند از اجراى آن راضى نخواهد بود ، مسئوليتى ندارد كه وصيت را ناديده بگيرد و آنرا به صورت حق و درست اجرا كند كه خداوند راضى باشد .
شرح : اگر كسى در وصيتنامهء خود اعتراف كند كه من مبلغ صد هزار تومان به برادر خانمم بدهكار هستم كه بايد از اصل اموالم پرداخت شود ، اما وارثان ميت اعتراض كنند كه چنين چيزى امكان ندارد و اين اعتراف به خاطر هواخواهى از خانم صورت گرفته است ، و در نتيجه اجرا كنندهء وصيت به نيت وصيتگزار بدبين شود ، مىتواند مسئلهء اعتراف را از وصيتنامه لغو كند . براى اين مسئله نظاير فراوانى متصور است ، و از جمله موقعى كه انسان بدهكار باشد و از مال دنيا فقط مالك يك يا چند برده باشد و آنها را قبل از مرگ خود آزاد كند . در اين زمينه به حديث شمارهء 3851 مراجعه شود .