رفت . در سال 1023 ه ق به برهانپور رفت و در سال 1025 ه ق ديوان « مآثر رحيمى » را تمام كرد ، سپس نزد مهابت خان جهانگيرى رفت و حاكم ايالت بهار شد .
به قول عبد الحى به نقل از « تاريخ محمدى » عبد الباقى در سال 1042 ه ق و به قول صاحب قاموس المشاهير در سال 1052 ه ق و به نظر عبد الحميد يزدانى در سال 1042 ه ق وفات يافت .
تصانيف او عبارتند از : اشعار و مآثر رحيم ، ( چاپى ) .
عبد الرشيد 1258 ه ق / 1842 م 1329 ه ق / 1911 م
حاجى مولانا شيخ عبد الرشيد بن مولانا محمد نصير الدّين از اهالى « گوپال گنج بلوك اعظمگره » بود . وى در نزد علماى بزرگ لكنهو تحصيل كرد و تقريبا به درجهء اجتهاد رسيد ، فردى عابد و زاهد بود و هفتاد و نه سال عمر كرد ، تصانيف متعدد به زبان عربى و فارسى دارد . در مناظره شهرت زيادى داشت . به حج و زيارت هم مشرف شده ، در تاريخ 20 ربيع الاول 1329 ه ق وفات يافت .
آثار او عبارتند از : احصان المحصنين ( فارسى ) ؛ ازجار المجانين ( عربى ) ؛ افصح فصيح ؛ تل طبل ؛ رضخ الحجار ؛ خفض النواصب ؛ رسالة اليوميه ( عربى ) ؛ خير المتون ، منطق ( عربى ) .
شاگردان او عبارت بودند از : مولانا عطا حسين ( فرزندش ) ، مولانا كاظم حسين و مولانا غلام حسين .
عبد الحسين ( پاراچنار ) 1290 ه ق / 1873 م 1365 ه ق / 1945 م
مولانا عبد الحسين از اهالى « شلوزان ، پاراچنار » بود و در عراق به تحصيل علم پرداخت و سپس به وطن بازگشت و در ترويج فقه و علوم دين كوشيد . شخصيّتى مقدس ، عابد ، عالم و واعظ بود و به زبان پشتو بسيار مؤثر سخنرانى مىكرد .
وى بعد از حافظ كفايت حسين مدت شش ماه قاضى كورم ايجنسى بود و سپس مولانا ميرزا يوسف حسين جانشين وى شد . مولانا يوسف حسين مىگويد كه در آن زمان مولانا عبد الحسين حدود شصت سال داشت . بنابراين اگر شصت را از 1933 كم كنيم ، سال ولادت وى 1873 م