اين جانب به چاپ رساند .
من مولانا عبد الحسين را حدود بيست سال از نزديك مىشناختم . تمام فعل و انفعالات او نشاندهندهء شخصيت و اصالت او بود . وقتى از اتاق خود به طرف محل درس مىآمد همه جا معطر مىشد . وى كتابهاى صراح و اشارات را هميشه همراه داشت و در فرصت مناسب هر دو كتاب را مطالعه مىكرد . يكبار عرض كردم : صراح هم كتاب مهمّى است و اشارات هم كتابى است كه بايد هميشه خوانده شود . وى با تبسّم پاسخ داد : با مطالعهء صراح اعاده صحاح مىشود ، مطالب آن به خاطر مىآيد و اشارات نيز كتاب بسيار عجيبى است .
مولوى پيوسته مطالعه مىكرد و مقالات مذهبى وى در سهيل يمن و رسالههاى ديگر او مرتب به چاپ مىرسيد . اشعارى به زبان اردو و فارسى و عربى مىسرود . قصايد وى از نظر اسلوب به عنوان بهترين قصايد به شمار مىرفت . وى طلاب را تشويق مىكرد تا به عربى شعر بگويند ، او فردى حساس و زودرنج و در عين حال صاحب ذوقى عالى بود .
عبد الحسين ، شيخ 1262 ه ق / 1845 م 1324 ه ق / 1906 م
مولانا شيخ عبد الحسين عالم معروف بمبئى و امام جماعت مسجد مغل بود ، مدت هفده سال خدمات مختلف دينى و تبليغى را انجام داد ، سرانجام در سن شصت و دوسالگى در 11 ربيع الاول 1324 ه ق درگذشت .
عبد الحسين ميرزا 1300 ه ق / 1882 م 1365 ه ق / 1945 م
مولانا ميرزا محمد عسكرى از رؤسا و علماى قديمى لكنهو بود ، حسينيه و كتابخانهء نفيس او را ديدهام . فرزندش مولانا ميرزا عبد الحسين لكنهوى در سال 1300 ه ق در كربلا به دنيا آمد .
تحصيلات ابتدايى را در همان جا كسب كرد ، سپس به لكنهو آمد و بعد از تكميل مراحل علوم به فعاليت تبليغى پرداخت . مولانا عبد الحسين در علم رجال مهارت داشت و دربارهء روات صحيح بخارى بسيار تحقيق كرد و در اواخر عمر خلاصهء ابتدايى اين كتاب قطور را تحت عنوان « رجال بخارى » به چاپ رسانيد .
در حديث و اصول ، كلام و فقه تبحر داشت و كتابهايى چند تدوين كرد . مدّتى نيز امام جمعه