علمى خود همه را تحت تأثير قرار داد و چون اهل نظر و جامع الاطراف بود مورد تأييد فرقههاى شيعه و سنى قرار گرفته بود . مولوى عبد القادر رامپورى نيز با وى ملاقات داشته به قول مولوى عبد الحى چندين رساله دربارهء فقه نوشته است . قاضى در كلكته درگذشت . تاريخ وفاتش 1238 ه ق و به قولى 1244 ه ق است . برادرزادهاش بر مزار او مسجد و حسينيهاى بنا كرد .
سرفراز حسين 1369 ه ق / 1950 م
مولوى شيخ سرفراز حسين در حومهء اعظمگره زندگى مىكرد و پس از پايان تحصيلات خود در اللهآباد به سمت استادى مدرسهء وثيقه انتخاب شد و درسهاى عربى و فارسى را تدريس مىكرد . سرانجام در سال 1950 م در جونپور درگذشت و امتياز حسين فرزند اوست .
سعد اللّه سلونى 1138 ه ق / 1726 م
سلون قريهاى آباد و شاداب در بلوك رايى بريلى ( هند ) است . در زمان مغولان ( هند ) علاوه بر آنكه افاضل و رؤسا در آن قريه زندگى مىكردند مولانا سعد اللّه نوهء پير محمد سلون هم كه يكى از بزرگان به شمار مىرفت در آنجا زندگى مىكرد . سعد اللّه مدت بيست و پنج سال در محضر پدربزرگ مادرى خود به كسب علم پرداخت و بعد از گرفتن خرقه از دست پدرش به حرمين شريفين و عتبات عاليات سفر كرد و به قول عبد الحى مدت دوازده سال و به قول رحمان على چهارده سال در آن اماكن مقدس اقامت داشت . در اين مدت نزد شيخ عبد اللّه بن سالم و شيخ احمد على حديث فرا گرفت و خود نيز تدرس مىكرد . شريف مكه با وى با احترام رفتار نمود . در آخر عمر در سورت سكونت گزيد .
عالمگير اورنگ زيب ( پادشاه ) به او بسيار احترام مىگذاشت . يك باب منزل و دو روستا به او بخشيده بود كه درآمدش در ماه هشت هزار روپيه بود . روزى وى سفارشى براى حاكمى نوشت . پادشاه در جواب او مرقوم داشت : شما فردى عالم هستيد ، سفارش ظالم براى شما مناسب نيست .
در تذكرهء علماى هند از او به نام شيخ ياد شده است . در نجوم السماء تذكرهاى از او ديده نمىشود . اما شيخ بهادر معروف به شيخو ميان در حقيقة السورة نوشته است :
« سيد سعد اللّه سورتى نسبش به امام موسى كاظم رضى اللّه عنه مىرسد . خرقهء خلافت از مولانا عبد الشكور ، وى از مسعود اسفرانى ، وى از سيد على ، وى از سيد جعفر ، وى از