سكندر حسين 1339 ه ق / 1920 م 1395 ه ق / 1975 م
مولانا سيد سكندر حسين بن مولانا سيد حسين محقق هندى در ركاب گنج زندگى مىكرد .
وى اهل ذوق و حساس بود . در امتحان فاضل ادب در دانشگاه لكنهو موفق شد و در سالهاى 1945 و 1946 كه در كتابخانهء ناصر الملة ، مولانا محمد سعيد ، مولانا محسن نواب و مولانا سعادت حسين ملا طاهر جمع مىشدند ، مولانا سكندر حسين نيز در گردهمايى آنها شركت و سخنرانى مىكرد . در حدود سال 1950 م به آفريقا رفت و در ميان گروه خوجه اثنا عشرى به عنوان عضوى فعّال كار مىكرد و مردم بمبئى به او احترام مىگذاشتند .
يكبار به لاهور آمد و تأليف پدر خود را « القول المفيد فى مسائل الاجتهاد و التقليد » را در كتابخانهء من ديد . اين رساله كه به زبان عربى و دربارهء اصول فقه و مشتمل بر 156 صفحه است ، از طرف چاپخانهء رياض الرضاى لكنهو در سال 1316 ه ق به چاپ رسيده است .
در كتابخانهء من دو كتاب ديگر هم از علماى شيعهمذهب هند موجود است به نامهاى :
منتهى الافكار ، ( تأليف غفران مآب دلدار على ، چاپ لكنهو ، 1330 ه ق ) و القول الصواب فى جواز التسامع فى ادلة السنن و الآداب . ( چاپ لكنهو ) . مولانا سيد سكندر حسين بنا بر قول مولانا محمد محسن در تاريخ 28 صفر 1395 ه ق در لكنهو وفات يافت .
سلام اللّه خان 1250 ه ق / 1835 م
تفضل حسين خان برادر جوانتر علامه و فرزند اسد اللّه خان بن كرم اللّه خان كشميرى بود ، نزد افاضل زمان خود درس خواند و از برادر خود هم بهره جست .
سلطان حسين 1366 ه ق / 1946 م
مولانا سلطان حسين برستى از افاضل و بزرگان بود . دربارهء اصلاح و ارشاد زنان ، و پايبندى آنان به نماز و روزه خدمات بزرگى را انجام داد . سن او بالغ بر هشتاد سال بود ، زنان سادات را دختران خود مىدانست و آنان را به حقوق مادرى و حقوق دين متوجه و علاقهمند مىساخت .
مناظرى بزرگ بود و از برست تا پنجاب تبليغات گستردهاى داشت .