محمد امين حنفى به تحصيلات خود ادامه داد .
در سال 1324 ه ق همراه با مولانا يوسف حسين به عراق رفت و نزد علما و اكابر مجتهدان نجف و كربلا درسهاى متوسط و خارج را تمام كرد و به دريافت اجازههاى روايت و اجتهاد موفق شد .
استادان او عبارت بودند از :
مولانا سيد كلب باقر جايسى ، مولانا شيخ مهدى كشميرى ( كربلا ) ، مولانا سيد كاظم طباطبايى ، آخوند سيد كاظم خراسانى ، آقاى سيد ابو الحسن اصفهانى ، آقا شيخ على قوچانى ، آقا سيد محمّد بن سيد كاظم طباطبايى ، آقا سيد محمد فيروزآبادى ، آقا شيخ ضياء الدّين عراقى ، آقاى شريعت ، فرج اللّه اصفهانى ، آقاى ابو تراب موسوى ، آقاى شيخ محمّد حسين حايرى مازندرانى ( نجف و سامرا ) .
در سال 1332 ه ق به وطن خود بازگشت و در 9 ربيع الاول 1333 ه ق مدرسهء باب العلم را تأسيس كرد . در نوگانوان منصب دينى و فقهى داشت . املاك خودش را سخاوتمندانه به منصب على داد و در حسينيه مدرسهاى داير كرد و هزينههاى آن را خود متقبل شد .
مدتى بعد به دانشگاه اسلامى ( علىگره ) دعوت شد و در آنجا به سمت رياست شعبهء علوم دينى شيعه منصوب شد و به خدمات دينى خود ادامه داد و در همان جا در ماه ژانويهء 1939 م بيمار گشت و در روز جمعه قبل از ظهر ( سوم فوريهء 1939 م ) دار فانى را وداع گفت و در علىگره به خاك سپرده شد .
عظمت روحانى و تقواى مولانا سبط نبى مورد تأييد همگان بود و فرقههاى هندو ، سنى و شيعه ، همه با عزت و احترام از او ياد مىكردند .
سجاد حسين لكنهوى ، لدن صاحب 1375 ه ق / 1955 م
مولانا سيد سجاد حسين در علم طب ، منطق و مناظره مهارت داشت و به تبليغ دين بسيار علاقهمند بود . با مسيحيان و آرياييها به مناظره مىپرداخت . فردى فربه و داراى صداى بلند بود ، هنگامى كه در مقابل حريف ، سخن مىگفت ، او را مرعوب مىساخت و به سبب مناظراتش همه او را مىشناختند و در حاضرجوابى شهرت داشت و اغلب علماى معروف از شاگردان او بودند . وى بعد از عمرى طولانى در لكنهو وفات يافت و تاريخ وفاتش جمادى الثانى 1375 ه ق است .